ภายในบ้านพักทหารเขตทหารเมืองเซี่ยงไฮ้ ซ่งเยี่ยนโจวเพิ่งฝึกเสร็จและกลับมาถึงโรงนอน ทหารสื่อสารก็อุ้มพัสดุสองห่อที่สูงเกือบเท่าตัววิ่งเข้ามา
“ผู้การซ่ง พัสดุของคุณครับ! ส่งมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หนักเอาเรื่องเลย!”
“ของผมเหรอ?” ดวงตาซ่งเยี่ยนโจวเป็นประกาย เขารีบก้าวเข้าไปรับ เมื่อเห็นที่อยู่ผู้ส่งซึ่งคุ้นตาบนห่อพัสดุ มุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู รอยยิ้มของเขาดูซื่อบื้อราวกับเพิ่งถูกหวยรางวัลใหญ่
เหล่าสหายที่กำลังเช็ดปืนอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง ต่างส่งสายตาให้กัน ตั้งแต่ผู้การซ่งยื่นรายงานเรื่องคบหาดูใจกับแฟน เขาก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ใบหน้าเย็นชาแบบ “ยมทูตหน้าหยก” ที่เคยเห็นหายไปแล้ว ทุกวันไม่ยิ้มโง่ ๆ ให้จดหมาย ก็เฝ้ารอแต่บุรุษไปรษณีย์ ราวกับหนุ่มน้อยวัยคะนองที่กำลังมีความรัก
“โห ผู้การซ่ง แฟนส่งมาให้เหรอ?” ทหารเก่าคนหนึ่งแซว “รีบเปิดให้พวกเราดูหน่อยสิ สาว ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือส่งของดีอะไรมาให้บ้าง?”
ซ่งเยี่ยนโจวยกพัสดุพาดบ่า แล้วเดินไปทางห้องพักราวกับกำลังปกป้องลูกน้อย “ไป ๆ ไปให้พ้น ไม่มีส่วนของพวกนายหรอก” ความภูมิใจในน้ำเสียงนั้น ต่อให้อยู่ไกลก็ยังสัมผัสได้
พอเขาเดินจากไป โรงนอนก็พลันอื้ออึงขึ้นมา
“เห็นไหม มุมปากแทบฉีกไปถึงท้ายทอยแล้ว!”
“เมื่อก่อนใครจะไปคิดว่าผู้การซ่งเวลามีความรักจะเป็นแบบนี้?”
“ฉันพนันห้าหยวน ข้างในต้องมีแผ่นรองเท้าที่สาวคนนั้นทำเองแน่ ๆ!”
ซ่งเยี่ยนโจวไม่สนว่าพวกนั้นจะโวยวายกันอย่างไร เขาอุ้มพัสดุเข้าไปในห้องพักแล้วปิดประตูล็อกจากด้านใน ก่อนจะหยิบซองจดหมายที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กระดาษจดหมายเป็นกระดาษเขียนต้นฉบับธรรมดา ลายมือเรียบร้อยงดงาม เนื้อความสั้นกระชับและตรงไปตรงมา