ในจุดพักของเยาวชนผู้มีการศึกษาแห่งหมู่บ้านเขาพิงซาน เจี่ยงเหวินเหวินกำกระดาษห่อเล็ก ๆ ในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ข้างในเป็นยาที่เธอฝากพ่อค้าตลาดมืดหามาให้ ได้ยินว่าใช้ผสมพันธุ์หมูและออกฤทธิ์แรงมาก ช่วงหลายวันมานี้เธอพกยาไว้แนบอก ราวกับกำลังกอดก้อนพิษเอาไว้ อีกไม่นานก็คงปิดบังไม่ไหวแล้ว—เจียงจืออวี่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ยิ่งช่วงหน้าหนาวก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน นอกจากจะออกไปที่ตำบลเป็นครั้งคราว แทบไม่ออกจากลานบ้านเลย เธอจึงไม่มีโอกาสลงมือสักที
จนกระทั่งวันขึ้นปีใหม่ เจิ้งชิง ผู้รับผิดชอบจุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษา บอกว่าจะจัดงานรวมตัวให้ทุกคนมาอวยพรปีใหม่กัน ดวงตาของเจี่ยงเหวินเหวินก็พลันเป็นประกาย นี่มันโอกาสสวรรค์ประทานชัด ๆ!
ไม่นานนัก ซ่งไหลตี้กับจางชงก็วิ่งหน้าตาตื่นมาชวนเจียงจืออวี่ “จืออวี่ ไปสนุกที่จุดพักกันเถอะ ทุกคนรวบรวมคูปองเนื้อมาได้หน่อยหนึ่ง แล้วก็ตุ๋นหมูแดงไว้ด้วย!”
เจียงจืออวี่ครุ่นคิด ก่อนเดินเข้าครัวแล้วหยิบไก่ป่าที่จัดการเรียบร้อยแล้วออกมาจากมิติ จากนั้นก็หยิบขนมที่ส่งมาจากเมืองเซี่ยงไฮ้อีกเล็กน้อย แล้วเดินไปหาทั้งคู่ “ได้ ไปกันเถอะ ฉันเอากับข้าวไปเพิ่มด้วย”
ทั้งสามเพิ่งเดินเข้าไปในจุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษา สายตาของเจี่ยงเหวินเหวินก็ทิ่มแทงเจียงจืออวี่ราวกับเข็มอาบยาพิษ เจียงจืออวี่เหลือบมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนยื่นของให้หลี่หงเหมย ผู้รับผิดชอบฝ่ายเยาวชนหญิง “ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้มีราคาอะไรหรอก”
“จืออวี่ เธอเกรงใจเกินไปแล้ว!” หลี่หงเหมยยิ้มจนหุบไม่ลง ก่อนหันไปถลึงตาใส่เจี่ยงเหวินเหวิน—เมื่อครู่เธอได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดว่า “อวดเก่ง” ชัดเต็มสองหู