เจียงจืออวี่นอนยาวจนแดดสาย แสงอาทิตย์ส่องลอดหน้าต่างตกกระทบขอบเตียงเตาอุ่น ๆ เธอยืดเส้นยืดสาย ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักพัก แต่เสียงของ 0047 พลันดังลั่นขึ้นในหัว 【โฮสต์! ซ่งเยี่ยนโจวรออยู่หน้าประตูมาชั่วโมงกว่าแล้ว!】
“อะไรนะ?” เจียงจืออวี่ผุดลุกขึ้นนั่ง “ทำไมไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้?”
【ฉันจะกล้าได้ยังไงล่ะ!】0047 ตัดพ้อ 【คราวก่อนที่ฉันปลุกคุณ สายตาคุณเหมือนอยากจับฉันแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่ ฉันก็กลัวว่าคุณจะถลึงตาใส่อีกนี่นา...】
เจียงจืออวี่แตะจมูกอย่างรู้สึกผิด—เหมือนจะเคยเกิดเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ครั้งก่อนมันปลุกเธอจากฝันดี เธอก็ทำหน้าบึ้งใส่มันจริงเสียด้วย เธอรีบสวมเสื้อผ้า จัดผมหน้ากระจก แล้วก้าวฉับ ๆ ไปถึงประตูรั้ว สูดหายใจลึกก่อนเปิดประตูออก
ซ่งเยี่ยนโจวยังคงสวมเครื่องแบบทหารเรียบร้อยไร้ที่ติ ทว่าดวงตาแดงก่ำและรอยคล้ำจาง ๆ ใต้ตาเผยให้เห็นความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืน พอเห็นเธอเปิดประตู เขาก็ยืดหลังตรงทันที แววตาสว่างวาบราวกับมีแสงเปล่งประกาย
“สหายเจียง อรุณสวัสดิ์ครับ” น้ำเสียงของเขาแฝงความประหม่าเอาไว้เล็กน้อย
เจียงจืออวี่หลีกทางให้เขาเข้ามา พลางถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจว่า “ขนอาวุธไปหมดแล้วหรือยัง?”
“ครับ ขนไปถึงคลังอย่างปลอดภัยทั้งหมดตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของคืนแล้ว” ซ่งเยี่ยนโจวเดินตามเธอเข้ามาในลานบ้าน สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะวกกลับมาหยุดที่เธอ “ผม...วันนี้ต้องกลับหน่วยไปส่งมอบภารกิจแล้วครับ”
“อ๋อ เดินทางปลอดภัยนะ” เจียงจืออวี่รินน้ำร้อนใส่ชามให้เขา ในใจสงสัยว่าเหตุใดเขาถึงยังยืนนิ่ง แถมดูเหมือนมีอะไรอยากพูดแต่ไม่พูด
ซ่งเยี่ยนโจวกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลังเลอยู่นานเกือบครึ่งนาที กว่าจะเหมือนรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ได้ เขาเงยหน้ามองเธอ แววตาจริงจังราวกับยอมทุ่มหมดหน้าตัก “สหายเจียง ผมอยากถามคุณ...คุณมีแฟนหรือยังครับ?”