ลมในสนามฝึกแรงกว่าด้านนอก พัดกรวดทรายบนพื้นให้ปลิวกระทบเป้าสีเขียวทหารดังเปาะแปะ ซ่งเยี่ยนโจวพาเจียงจืออวี่ไปยังหอสังเกตการณ์ริมสนามยิงปืน ที่นี่มีแนวกำบังลม ทั้งยังมองเห็นเหล่าทหารกำลังฝึกซ้อมอยู่ไกล ๆ
“เรื่องที่คุณฝากให้ฉันตรวจสอบ มีเบาะแสแล้ว” ซ่งเยี่ยนโจวกดเสียงต่ำ “คนที่คอยจับตาบ้านหลังเล็กของคุณ มีอย่างน้อยสองกลุ่ม”
เจียงจืออวี่ประคองกระบอกเคลือบอีนาเมล ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่น “สองกลุ่มไหนบ้าง?”
“กลุ่มแรกคือผู้อำนวยการหวังจากคณะปฏิวัติเมืองเซี่ยงไฮ้” ซ่งเยี่ยนโจวหัวเราะเยาะ “คนนี้เอาแต่คิดจะยึดทรัพย์เอาเงิน ได้ยินว่าแม่คุณเป็นลูกหลานนายทุน ก็คิดว่าบ้านคุณต้องมีของดีให้ยึดแน่ ๆ สองปีก่อนเขายึดทรัพย์บ้านคนไปไม่น้อย บ้านหลังนั้นของคุณ เขาพาคนไปค้นตั้งสามรอบ ถึงกับรื้อพื้นบ้าน แต่ก็ไม่เจออะไรที่เข้าท่า ต่อมาคนสนิทคนหนึ่งของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับแถวบ้านคุณ เขาถึงได้เพลา ๆ ลง ตอนนี้ส่งแค่เจ้าหน้าที่กองกำลังรักษาความสงบสองคนไปคอยจับตาอยู่ห่าง ๆ”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาเจียงจืออวี่—ดูท่าการตายของคนสนิทคนนั้นก็ยังไม่ทำให้เขาเลิกล้มความคิดอยากได้ของในบ้าน
“อีกกลุ่มจัดการยากกว่า” น้ำเสียงซ่งเยี่ยนโจวขรึมลง “มาจากเมืองหลวง ฉันสืบอยู่ครึ่งเดือน ได้เบาะแสมาแค่นิดหน่อย—คนที่เป็นหัวหน้าคือผู้หญิงคนหนึ่ง เบื้องหลังไม่ธรรมดา คนที่ส่งมาล้วนเป็นพวกมีฝีมือ ช่วงก่อนหน้านี้ที่พ่อแม่คุณถูกส่งไปอยู่ชนบท ก็เป็นฝีมือพวกเขา”
“ผู้หญิงเหรอ?” เจียงจืออวี่กำกระบอกเคลือบอีนาเมลแน่น “เธอต้องการอะไร?”
“ยังไม่รู้” ซ่งเยี่ยนโจวส่ายหน้า “แต่พวกนั้นไม่ได้จับตาเรื่องเงินทอง ดูเหมือนกำลังตามหาของบางอย่าง ฉันจับสมาชิกวงนอกของพวกเขาได้คนหนึ่ง แต่ยังสอบสวนอะไรไม่ทัน เขาก็กัดลิ้นฆ่าตัวตายไปก่อน”
หัวใจเจียงจืออวี่กระตุกวูบ—หรือจะเป็นเพราะจี้หยกหยดน้ำ พ่อแม่เคยบอกว่าจี้หยกนั้นสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ นอกจากดูเนียนนุ่มแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ เธอเพิ่งได้มันมาก็หลอมรวมกับพลังมิติไป หรือความลับของมันจะไม่ได้มีแค่มิติแห่งน้ำพุวิญญาณ?