เจียงจืออวี่นั่งอยู่ในลานบ้าน ปลายนิ้วลูบชายเสื้อไปมาโดยไม่รู้ตัว มือของคณะปฏิวัติยื่นมาถึงหมู่บ้านเขาซานได้ แปดถึงเก้าส่วนคงเกี่ยวข้องกับทางเมืองเซี่ยงไฮ้ เธอต้องรีบติดต่อซ่งเยี่ยนโจว ให้เขาช่วยสืบดูว่าใครกำลังจับตาตระกูลเจียงอยู่เบื้องหลังกันแน่
โทรศัพท์เครื่องเดียวในหมู่บ้านอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน เธอล็อกประตูรั้วแล้วเดินไปที่นั่น แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของเธอยาวเหยียด
เมื่อมาถึงคณะกรรมการหมู่บ้าน หลิวเฉวียน ผู้ทำบัญชีกำลังฟุบอยู่บนโต๊ะคำนวณบัญชี เสียงลูกคิดดังแกร๊ก ๆ พอเห็นเจียงจืออวี่เข้ามา เขาก็เงยหน้า ดันแว่นสายตายาวบนสันจมูกขึ้น “เยาวชนผู้มีการศึกษาเจียง มีธุระอะไรหรือ?”
“ลุงหลิว ฉันอยากโทรศัพท์ไปเมืองเซี่ยงไฮ้ค่ะ”
หลิวเฉวียนจิ๊ปาก วางลูกคิดลง “โทรไปเซี่ยงไฮ้เหรอ? นาทีละเจ็ดเหมา ต่อให้พูดแค่ 30 วินาทีก็คิดหนึ่งนาที ตกลงจะโทรจริงหรือ?” เงินเท่านี้ซื้อเนื้อหมูได้ตั้งสองชั่ง เยาวชนผู้มีการศึกษาเจียงคนนี้ช่างใจกว้างเสียจริง
“โทรค่ะ มีเรื่องด่วน” เจียงจืออวี่ตอบอย่างหนักแน่น
หลิวเฉวียนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนลุกเดินออกไปนอกห้อง “งั้นลุงออกไปเดินเล่นก่อน โทรเสร็จแล้วเรียกลุงนะ” เขารู้ว่าเธอมีธุระ จึงไม่อยากฟังเรื่องที่ไม่ควรฟัง
เจียงจืออวี่เดินไปที่โทรศัพท์ เครื่องนี้เป็นโทรศัพท์แบบหมุนรุ่นเก่า ตัวเครื่องขึ้นสนิมเป็นดวง ๆ สายหูฟังยังพันด้วยเทปกาวหลายรอบ เธอล้วงกระดาษที่ซ่งเยี่ยนโจวให้ไว้ออกจากช่องเก็บของ แล้วหมุนหมายเลขตามนั้นอย่างช้า ๆ
“ตู๊ด—ตู๊ด—”
เสียงดังสามครั้ง ก่อนจะมีเสียงผู้ชายทุ้มใสตอบรับจากปลายสาย ฟังดูคล่องแคล่วแบบทหาร “หน่วยประจำการกองทัพเรือเซี่ยงไฮ้ ขอทราบว่าใครโทรมาครับ?”
“สวัสดีค่ะสหาย ฉันขอสายซ่งเยี่ยนโจวค่ะ” เจียงจืออวี่พูดเสียงเบา “รบกวนบอกเขาว่าฉันแซ่เจียง มีธุระจะคุยด้วย อีก 10 นาทีฉันจะโทรมาใหม่ค่ะ” พูดจบเธอก็วางสายทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
เธอเดินออกจากห้อง หลิวเฉวียนกำลังยอง ๆ สูบกล้องยาสูบอยู่บนขั้นบันได ประกายไฟในกล้องวูบวาบไม่ขาดสาย “ลุงหลิว รออีกสักครู่นะคะ”