“หมายความว่า ฉันส่งรองเท้าแก้วไปหนึ่งคู่ แล้วผ่านการคัดเลือกของรายการพวกคุณในหมวดสินค้าหรูหราแล้วเหรอ?”
เดือนตุลาคมในฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มเย็นแต่ก็ยังมีไออุ่น ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา อุณหภูมิสูงสุดทางเหนืออยู่ที่ประมาณ 20 องศา สวี่หวยสวมเสื้อฮู้ดกับกางเกงยีนส์ ยืนอยู่กลางแดด มือเท้าเอว มองบรรดาทีมงานที่กำลังติดตั้งกล้องโกโปรในบ้านตัวเองแล้วรู้สึกมึนงงไปหมด...
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย สวี่หวยเบื่อชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่ทำงานวันละ 12 ชั่วโมง หยุด 6 วันต่อสัปดาห์ เมื่อปีก่อนเขาจึงปิดฉากชีวิตพนักงานออฟฟิศก่อนกำหนด แล้วกลับบ้านเกิดที่อำเภอชิงสุ่ย
เดิมทีเขาคิดจะสร้างเนื้อสร้างตัวสักอย่าง แต่เมืองเล็ก ๆ เศรษฐกิจไม่ดี งานก็หายาก คนในพื้นที่งกเงินกันสุด ๆ จนแทบจะบีบเงินให้มีเหงื่อออกมาได้ สวี่หวยจึงจำใจผันตัวมาสตรีมสด ช่วงแรกถ่ายคลิปตลก ต่อมาก็ไปรีวิวร้าน แล้วค่อยหันมาช่วยเกษตรกร แต่สุดท้ายก็จับต้นชนปลายไม่ถูกสักอย่าง ช่วงที่แย่ที่สุดเกือบต้องใส่ชุดลูกไม้เต้นรูดเสาเรียกยอดวิวแบบวาบหวิวแล้ว...
ไม่นานมานี้เขาไถคลิปในอินเทอร์เน็ตไปเจอรายการทำสินค้าหรูชื่อ «งานหัตถศิลป์หรูระดับท็อป» กำลังเปิดรับผู้เข้าแข่งขัน ด้วยความคิดว่าอยากหาเรื่องสนุกทำ สวี่หวยจึงหยิบรองเท้าแตะพลาสติกใสแบบเก่าคู่หนึ่งจากโรงงานที่เพื่อนทำงานอยู่ รองเท้าคู่นี้ขายกันตามตลาดนัดชนบทคู่ละ 20 หยวน แล้วส่งไปสมัคร แถมยังถ่ายคลิปไว้ตอนหนึ่ง ตั้งใจเรียกยอดวิวสักหน่อย
เดิมทีเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าทีมงานรายการจะตอบกลับมาว่า “ประสาทหรือเปล่า” แต่ใครจะคิดว่า คลิปยังไม่ทันได้โพสต์ ทีมงานก็โผล่มาถึงบ้านแล้ว!
ทีมงานกลุ่มหนึ่งขนอุปกรณ์ถ่ายทำกับกล้องโกโปรมาที่บ้าน ระหว่างจัดเตรียมสถานที่ก็แจ้งเขาว่าเขาได้รับเลือกให้เข้าร่วมรายการ «งานหัตถศิลป์หรูระดับท็อป» และเป็นหนึ่งใน “ช่างทำสินค้าหรูระดับท็อป” จำนวน 91 คน อีกไม่กี่วันก็จะเริ่มถ่ายทำรายการแล้ว
“ฉันนี่มัน chovy...”
มือที่ถือพัดพับสั่นระริก สวี่หวยเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พลางอดถอนใจไม่ได้ว่า
“ในที่สุดโลกนี้ก็เพี้ยนจนฉันไม่รู้จักแล้วสินะ”
รองเท้าแก้วบ้าบออะไรนั่นเรียกว่าสินค้าหรูเนี่ยนะ?
ทีมงานรายการพวกคุณคัดเลือกกันแบบขอไปทีหรือไง?
เชิญกุชชี่มาช่วยคัดให้หรือเปล่า?
อย่าบอกนะว่าคิดว่าเป็นสินค้าของแบรนด์เขา!
ขนาดรองเท้าแก้วยังถูกมองว่าเป็นสินค้าหรูของกุชชี่แล้วผ่านการคัดเลือก ถ้าฉันส่งถุงพลาสติกสีเหลืองไปสักใบ พวกคุณจะคิดว่าเป็นงานฝีมือของบาเลนเซียกาหรือเปล่าเนี่ย?!
รายการสินค้าหรูของพวกคุณนี่ ช่วยดูของให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม!
ในใจมีเรื่องอยากบ่นเต็มไปหมด แต่สุดท้ายคำพูดนับพันก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนใจ
“เฮ้อ...”
เรื่องนี้ชักจะน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ...
สวี่หวย เด็กหนุ่มเจนซีโรซีที่ไม่มีพื้นฐานด้านงานฝีมือเลย อย่างมากก็แค่ตัดกระดาษเป็นลายฉลุได้ กำลังจะไปออกรายการวาไรตี้ถ่ายทอดสดที่ชูจุดขายว่า “ทำสินค้าหรู”
เขาจะไปทำอะไรในรายการได้ล่ะ?
ทำอะไรไม่ได้สักอย่างน่ะสิ!
คงไม่ใช่ว่าจะไปนั่งตัดกระดาษเป็นลายฉลุท่ามกลางช่างฝีมือที่ทำทั้งนาฬิกาหรูสวิส เครื่องประดับทองคำ และสินค้าหรูอื่น ๆ หรอกนะ?
สวี่หวยยืนยันว่าเขาทำไม่ไหวจริง ๆ!
ไม่ต้องถามว่าทำไม ถามมาได้เลยว่าลูกผู้ชายอย่างเขายังมีศักดิ์ศรีอยู่!
“ก็แค่งานฝีมือไม่ใช่เหรอ?”
คุณย่าผมขาวโพลนที่นั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้โยกข้าง ๆ ใช้พัดใบลานชี้ไปยังห้องที่ดูเหมือนห้องเก็บของเล็ก ๆ ตรงมุมลานบ้าน “ตอนปู่ยังอยู่ อย่างน้อยก็เป็นช่างไม้ไม่ใช่เหรอ? เขาไม่ได้สอนหลานไว้บ้างหรือไง?”
คนพูดคือโจวเฟิ่งอิง คุณย่าของสวี่หวย ปู่ของเขาเคยเป็นช่างไม้ ตอนเด็ก ๆ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนกับฤดูหนาว พ่อแม่ที่มองว่าเขาซนเป็นปีศาจเคยทนไม่ไหว ส่งเขากลับบ้านเกิดไปให้ปู่ฝึกเสียหลายหน ในความทรงจำ สวี่หวยเหมือนจะทำของชิ้นเล็ก ๆ ได้อยู่บ้าง
“...มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะคุณย่า?”
สวี่หวยกลอกตาจนแทบจะกลอกขึ้นไปบนฟ้า
ตอนเด็ก ๆ สวี่หวยเป็นเด็กกินเก่ง ปู่บอกว่าถ้าเขาตามไปทำงานไม้ด้วยจะซื้อของอร่อยให้ เขาจึงได้เรียนรู้งานมาบ้าง จะทำกบไสไม้ไว้ไส่เศษไม้เป็นรูปหยางหยางแกะได้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ปัญหาคือรายการ «งานหัตถศิลป์หรูระดับท็อป» กำหนดให้ทำสินค้าหรู!
สินค้าหรูเชียวนะ!
อย่าว่าแต่ทำสินค้าหรูเลย เด็กบ้านนอกอย่างเขาที่พยายามสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสินค้าหรูมีประเภทอะไรบ้าง!
พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าเขาไม่ได้เรียนรู้วิธีเข้าเดือยไม้ที่ปู่ยังถ่ายทอดไม่ทันก็สูญหายไป แล้วฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ ทีมงานรายการคงไม่ยอมรับแน่
“ช่างมันเถอะ เงินก้อนนี้ไม่หาแล้วก็ได้...”
สวี่หวยส่ายหน้า ถึงรายการ «งานหัตถศิลป์หรูระดับท็อป» จะเป็นรายการวาไรตี้แนวสังเกตการณ์การทำสินค้าหรูขนาดใหญ่ที่จัดร่วมกันโดยจื้อเจี่ยกับบริษัทห่าน ยอดคนดูน่าจะไม่น้อย การได้ออกรายการนี้ย่อมเป็นประโยชน์กับเขามาก แต่เขาทำอะไรไม่เป็นเลย ถ้าไปออกก็มีแต่จะกลายเป็นตัวตลก แทนที่จะรอให้ทีมงานพูดตรง ๆ แล้วไล่เขาออก สู้ถอนตัวเองแต่เนิ่น ๆ ยังดีกว่า
คิดได้ดังนั้น สวี่หวยจึงเดินออกจากร่มไม้ ตั้งใจจะไปคุยกับทีมงานที่กำลังติดตั้งกล้องในบ้านให้รู้เรื่อง...
ช่วงกลางวันของเดือนตุลาคมทางเหนือ แสงแดดร้อนแรงเหลือเกิน รังสีอัลตราไวโอเลตก็แรงจนน่ากลัว สวี่หวยที่ยืนอยู่กลางแดดกำลังจะก้าวไปข้างหน้า จู่ ๆ ข้างหูก็มีเสียง “ฟึ่บ” ดังขึ้น
ตอนแรกสวี่หวยนึกว่าเสียงนกร้อง แต่ในวินาทีถัดมา หน้าจอเสมือนจริงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายไซไฟก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า!
ตัวอักษรหลายบรรทัดเด้งขึ้นมาบนจอ:
【สืบทอดปณิธานช่างฝีมือจากอดีตสู่ปัจจุบัน สานต่อจิตวิญญาณแห่งงานหัตถศิลป์นับพันปี!】
【ยินดีด้วย คุณผูกเข้ากับระบบสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้สำเร็จ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งานไม้ไผ่และงานไม้ งานโลหะและหิน งานผ้าและปัก งานเครื่องปั้น งานศิลปะการแสดง และศิลปะโบราณ... ล้วนพร้อมให้คุณนำมาใช้!】
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเข้าร่วมรายการทำงานหัตถศิลป์ จึงขอมอบภารกิจเริ่มต้น: สร้างงานหัตถศิลป์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ขึ้นมาหนึ่งชิ้นในรายการที่กำลังจะเข้าร่วม จนทำให้ทุกคนตะลึง!】
【รางวัลภารกิจจะมอบให้ตามระดับความสำเร็จ!】
สวี่หวย: “???”
ฝีเท้าที่กำลังเดินชะงักลงเล็กน้อย รูม่านตาของสวี่หวยหดเล็ก เขาขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณย่า มองตรงนั้นเห็นอะไรไหม?” เขาชี้ไปที่หน้าต่างระบบแล้วถามคุณย่าที่นอนจิบชาอยู่บนเก้าอี้โยก
“เห็นอะไรล่ะ?”
คุณย่ามองตามนิ้วของสวี่หวยไป แล้วก็เห็นฮาจิมินอนหลบร้อนอยู่ในเงาตรงหน้าประตูครัวทันที เธอด่าด้วยความโมโหว่า
“ไอ้แมวเหม็นตัวนี้เมื่อคืนร้องเรียกแมวทั้งคืน อีกสองวันรอลุงแกกลับมาก่อน จะหาไหมายัดมันแล้วเอาใบมีดตัดกระดิ่งมันออกซะ!”
เอาแล้วไง คุณยายทางเหนือหันมาทำปลาดองดิบแล้ว เยี่ยมไปเลย!
“...”
สวี่หวยขมิบต้นขาแน่น ไม่กล้าต่อบทสนทนา เขาหันกลับมา พอแน่ใจว่ามีแค่ตัวเองที่มองเห็นหน้าจอเสมือนจริงตรงหน้า จึงจำใจเชื่อว่าเขา “ผูกเข้ากับระบบสำเร็จ” เหมือนพระเอกในนิยายจริง ๆ
“มาถูกจังหวะสุด ๆ เลยนะแก...”
สวี่หวยอดรู้สึกไม่ได้ว่าระบบสีน้ำเงินเข้มมาได้จังหวะพอดี ตอนนี้เขากำลังไม่รู้ว่าจะทำอะไรในรายการดี ระบบก็โผล่มา ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิด เขาคงไปขอถอนตัวกับทีมงานแล้วไหมล่ะ!
ตอนแรกสวี่หวยตื่นเต้นจริง ๆ
แต่ไม่นาน เขาก็พบปัญหาร้ายแรงข้อหนึ่ง...
ก็คือระบบนี้สั่งให้เขาทำงานหัตถศิลป์มรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ในรายการงานหัตถศิลป์ที่กำลังจะเข้าร่วม ทั้งที่เขาทำไม่เป็นเลย!
ให้ตายสิ เดิมทีก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรหรือทำอะไรเป็นในรายการอยู่แล้ว นึกว่าระบบจะมาช่วยแก้ปัญหา ที่ไหนได้ไม่เพียงไม่แก้ปัญหา ยังเพิ่มความยากให้เขาอีกเหรอ?
จะให้เขาทำงานมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้เนี่ยนะ?
เขาก็ต้องทำเป็นก่อนสิ!
โธ่เอ๊ย!
ระบบไอ้หมานี่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่!
ขณะที่สวี่หวยมีเรื่องอยากบ่นเต็มไปหมด หางตาก็เหลือบไปเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงสดตรงด้านบนของหน้าต่างแจ้งเตือนระบบ
“เอ๊ะ?”
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม สวี่หวยกดเข้าไปดู แล้วข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจน:
【ผูกเข้ากับระบบสำเร็จเป็นครั้งแรก ขอรับแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่!】
【รางวัล: ชุดวิธีทำหมึกประทับตราหลงเฉวียนครบชุด 1 ชุด!】
สวี่หวย: “?!”
ได้ของแรร์แล้วโว้ย!
......