บทที่ 6 เคล็ดโคจรปราณรอบฟ้า
“ศิษย์พี่ ข้าเป็นศิษย์ใหม่ที่มาสมัครเข้าสำนักกระบี่ไท่ซวี จ่ายค่าเล่าเรียนแล้วขอรับ”
หลังจากระฆังรับศิษย์หน้าประตูเขาดังกังวานได้เพียงไม่กี่อึดใจ เสิ่นฉางชิงก็เห็นชายหนุ่มในชุดขาวสะพายกระบี่ยาว เดินออกมาตามถนนใหญ่จากหุบเขา
“มีหลักฐานยืนยันหรือไม่” ชายหนุ่มหยุดอยู่ด้านในประตูเขา ทั้งสองถูกกั้นด้วยม่านแสงบาง ๆ ชั้นหนึ่ง
“มีขอรับ”
เสิ่นฉางชิงยื่นหลักฐานที่ได้รับมาจากฟางหงให้ ทว่าเมื่อแตะม่านแสง เขากลับไม่อาจก้าวผ่านไปได้แม้แต่น้อย มีเพียงหลักฐานชิ้นนั้นที่ทะลุผ่านไป
“เป็นศิษย์น้องของสำนักกระบี่เราจริงด้วย”
ชายหนุ่มยื่นมือไปรับหลักฐาน พอกวาดตามองก็ยิ้มขึ้นมาทันที “ข้าชื่อซ่งจื่อชวน เรียกข้าว่าศิษย์พี่ซ่งก็ได้”
เสิ่นฉางชิงรีบตอบรับ “ขอรับ ศิษย์พี่ซ่ง”
“เข้ามาเถิด”
ซ่งจื่อชวนยกมือแตะม่านแสงเบา ๆ ทันใดนั้นก็ปรากฏช่องเล็กพอให้คนหนึ่งผ่านได้
ชั่วขณะนั้น เสิ่นฉางชิงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอัศจรรย์ ราวกับมีพลังชำระล้างไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้จิตใจแจ่มใสโปร่งโล่ง เขาพลันเข้าใจขึ้นมา “นี่คือพลังวิญญาณบริสุทธิ์!”
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้าวผ่านเข้าไปทันที
เมื่อผ่านประตูเขาเข้ามา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือท้องฟ้าไม่ขมุกขมัวอีกต่อไป หากสดใสโปร่งตา ประหนึ่งเพิ่งผ่านการชะล้างมา
เมื่ออยู่ในสถานที่เช่นนี้ ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกก็ทำให้ทั่วร่างปลอดโปร่งสบาย
สถานที่เช่นนี้ต่างหากจึงจะเป็นสถานที่บำเพ็ญอย่างแท้จริง
“ตามข้ามาเถิด”
ซ่งจื่อชวนพาเสิ่นฉางชิงมุ่งลึกเข้าไปในหุบเขา พลางถามว่า “ศิษย์น้องคงมาที่นี่เพราะเคล็ดกระบี่ไท่ซวีเช่นกันกระมัง”
เสิ่นฉางชิงรวบรวมสมาธิ ทว่ากลับสัมผัสกลิ่นอายของซ่งจื่อชวนไม่ได้แม้แต่น้อย ยิ่งไม่อาจหยั่งรู้ระดับบำเพ็ญของอีกฝ่าย เขาจึงตอบว่า “ศิษย์น้องได้ยินมาว่าเคล็ดกระบี่ไท่ซวีแข็งแกร่งยิ่ง ติดสามอันดับแรกในเมืองหลินเจียงได้”