เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
ผู้ที่ผ่านด่านทั้งสามเป็นคนแรกก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว
บนอันดับทางขวาของจอ หมายเลขของผู้ที่ได้อันดับหนึ่งกระโดดเป็นสีทอง——191
กล้องหลักตัดไปที่เด็กหนุ่มผมสีเงินในป่า
เบื้องหน้าเขา สัตว์ร้ายดุร้ายตัวหนึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น คอของมันถูกบิดหักอย่างเหี้ยมโหดด้วยมุมประหลาด
รุ่ยเอินยกมือปิดปากเล็ก ๆ “เขาเร็วจริง ๆ! ฆ่าได้ในพริบตา!”
ถึงแม้พวกเขาจะกระจายความสนใจไปยังมุมกล้องต่าง ๆ แต่ก็ยังคงจับตาดูฉากนี้เช่นกัน
เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะลงมือรวดเร็วเด็ดขาดอย่างนั้น ยังไม่ทันได้ละสายตาไปที่อื่น ก็...ฆ่าเสร็จแล้ว?
ไม่มีเครื่องมืออะไรเลย ใช้มือเปล่าฉีกสัตว์ร้าย!
ต่อให้รุ่ยเอินจะชินตากับฉากการล่าฆ่าเพียงใด ก็ยังอดใจสั่นไม่ได้
เขาลังเลและพูดว่า “งั้นเขาก็นับว่าเป็นคนแรกที่ผ่าน...”
เบื้องหน้าของ 191 ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกแล้ว เดินไปอีกไม่ไกลก็ถึงเส้นชัย
“ใครบอกว่าฆ่าสัตว์ร้ายตัวเดียวก็ถือว่าผ่านการทดสอบสามด่านแล้ว?”
สายตาของสือจี้เรียบเฉยตกลงบนจอภาพ
สีหน้าไม่เปลี่ยน สั่งการว่า “ยังไม่ถึงเส้นชัย ปล่อยอีกสองตัว ขวางเขาไว้”
ดวงตาของรุ่ยเอินเบิกกว้าง หันไปมองท่านอธิการบดีเฮิรตซ์
ท่านอธิการบดีเฮิรตซ์ยักไหล่อย่างจนใจ แบมือเล็ก ๆ ออก ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
รุ่ยเอินกดปุ่มอย่างตื่นเต้นทันที ปล่อยออกไปอีกสองตัว
...
“เจ๋งเป้ง! พี่ชาย!”
ลู่เหยาเกาะอยู่บนต้นไม้ไกลออกไป มองดูเซี่ยจั๋วสังหารสัตว์ร้ายด้วยมือเปล่า