ตอนที่สือจี้มาถึง ก็ยิงปืนสังหารอสูรร้ายตัวสุดท้ายที่กำลังต่อสู้กับเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มที่คลั่งการต่อสู้พลันเงียบสงัดลง
เขาหันมามองตนเอง
แววตายังสะท้อนไอหมอกสีแดงฉาน เลือดไหลรินเป็นสายจากปลายนิ้ว แยกไม่ออกว่าเป็นของเขาหรือของอสูร
เด็กหนุ่มพยายามก้าวเท้า แต่กลับเซถลาเล็กน้อย
สือจี้ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และไม่ขยับเขยื้อน
“ผู้บัญชาการ”
เด็กหนุ่มยกมุมปากขึ้น เรือนผมสีเงินแฉะติดหางตา ใบหน้าเปรอะคราบเลือดที่ยังไม่แห้ง ดูอับจนบ้าง แต่ก็เย้ายวนชวนมอง
“ท่านจะฆ่าผมรึ ~”
ลมหายใจของเขาเหมือนจะอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือด
สือจี้จ้องเขาอย่างเย็นชา
เซี่ยจั๋วไม่ได้รับการตอบรับ ดวงตาหงส์ห่อเหี่ยวลง ราวกับใช้กำลังทั้งหมดที่มีแล้ว เซถลาไปข้างหน้า
ทันใดนั้นปลายจมูกก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกชาขาว
เอวของเขาถูกคนโอบกอดไว้ หล่นลงสู่อ้อมกอดที่สะอาดเยือกเย็น
สือจี้ไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่ดูผอมจะหนักเอาเรื่อง ถึงกับลากตัวเองลงไปคุกเข่าด้วย
สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับรำคาญ ทันใดนั้นลำคอก็ถูกแก้มที่เปียกชื้นเสียดสี
ร่างของสือจี้แข็งทื่อทันที
“……”
สัมผัสของผิวที่ชื้นเสียดสีผ่านผิวหนัง ปลุกความรู้สึกไวต่อสิ่งเร้าอย่างไม่น่าพอใจ ขนตาของเขากระตุกเล็กน้อยสองครั้ง
ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงแหบหม่นของเด็กหนุ่มก็ดังขึ้นข้างหู
“ท่านไม่อยากเห็นผม ใช่ไหม”
ลมหายใจของเขาเบาบาง ราวกับตัวเองก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร