ชายหนุ่มพูดจบก็เข็นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเตรียมจะจากไป
คำพูดก่อนหน้านี้ของเขาเผยให้เห็นอคติต่อคนขับผู้หญิง แต่ไม่คิดว่าตอนนี้เขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนี้
ถ้าเป็นคนอื่นส่วนใหญ่คงแกล้งล้มไม่ยอมลุก ส่งเสียงโวยวายฉวยโอกาสรีดไถ แต่ตอนนี้เขาแค่บ่นสองสามประโยค แล้วก็จะจากไป แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลก็ไม่เอ่ยปากขอจากเธอ
หลินจิ้งอี๋รู้สึกใจไม่ดี เธอคว้าแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้ แล้วพูดอย่างจริงใจว่า "คุณคะ รอเดี๋ยวก่อนค่ะ"
ชายหนุ่มดูรำคาญนิด ๆ เขาพูดเสียงเย็นว่า "ที่ฉันไม่หาเรื่องคุณก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะเอายังไงอีก? ฉันรีบกลับบ้านไปทำกับข้าว ลูกกินข้าวเสร็จยังต้องไปโรงเรียนติวกับครู อย่ามายุ่งวุ่นวายตรงนี้"
หลินจิ้งอี๋พูดพลางเดินไปที่รถ "ขอโทษนะคะคุณ ใช้เวลาสองนาทีเอง แป๊บเดียวค่ะ"
เธอเปิดประตูรถ หยิบกระเป๋าถือจากเบาะผู้โดยสาร
แล้วดึงเงินสดปึกหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้ชายหนุ่ม "คุณคะ นี่ค่ารักษาพยาบาลที่ฉันให้คุณนะคะ คุณรีบขนาดนี้ ฉันคงไม่ไปโรงพยาบาลกับคุณแล้ว รบกวนคุณไปจัดการบาดแผลที่โรงพยาบาลเองนะคะ"
ชายหนุ่มดึงแบงก์สองใบออกมาจากปึกเงินนั่น พูดว่า "ฉันไปร้านขายยาซื้อแอลกอฮอล์ แล้วซื้อยาฟกช้ำละลายเลือดหน่อย 200 หยวนก็พอแล้ว"
หลินจิ้งอี๋แปลกใจมาก เธอยื่นเงินที่เหลือทั้งหมดให้ชายหนุ่ม "คุณรับทั้งหมดนี่ไปเถอะค่ะ ถือเป็นค่าบำรุงนะคะ"
ชายหนุ่มผลักมือของหลินจิ้งอี๋ออก "ไม่ต้องครับ วันนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมด ผมเดินบนทางเท้าได้ครึ่งทาง ไฟสัญญาณก็เปลี่ยนจากเขียวเป็นแดง ผมหยุดไม่ได้เลยต้องรีบวิ่งข้าม แต่คุณขับรถก็ต้องระวังให้มากขึ้น ก่อนออกรถให้สังเกตสภาพรอบ ๆ ให้ดี"
เขาพูดได้ค่อนข้างเป็นกลาง ไม่ได้โยนความผิดทั้งหมดให้หลินจิ้งอี๋ แสดงให้เห็นว่าคนค่อนข้างจริงใจ
"ใช่ค่ะ ๆ เป็นความผิดของฉันเอง" หลินจิ้งอี๋ตอบรับรัว ๆ แล้วหยิบนามบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้ชายหนุ่ม "คุณคะ นี่คือช่องทางติดต่อของฉัน ถ้าหลังจากนี้มีอะไรไม่สบายหรือปัญหาอื่น ๆ คุณติดต่อฉันได้นะคะ"
ชายหนุ่มมองเธอแวบหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้ซุ่มซ่าม ขับรถซิ่ง พอลงจากรถมาก็ไม่กางร่ม ยืนตากฝนอยู่กับเขาเป็นเพื่อนอย่างโง่ ๆ แสดงให้เห็นถึงความจริงใจในการขอโทษเต็มเปี่ยม เมื่อกี้เขาเอาเงินไปแค่ 200 หยวน ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะไม่สบายใจ ถ้าไม่รับนามบัตรของเธอ เกรงว่าเขาคงจะไปจากที่นี่ไม่ได้ในเร็ววัน เขายังรีบกลับไปทำกับข้าวให้ลูกชายอีกนะ
ดังนั้นเขาจึงรับนามบัตรจากมือหลินจิ้งอี๋ ยัดใส่กระเป๋ากางเกงตามสบาย แล้วขี่รถจากไป
หลินจิ้งอี๋กลับขึ้นรถ สตาร์ทรถ
ดีนะที่เมื่อกี้แค่ตกใจ แต่ชายคนนั้นก็พูดง่าย ไม่ได้ฉวยโอกาสหาเรื่องเธอ
หลินจิ้งอี๋ไม่กล้าเสียสมาธิอีก ตั้งสมาธิจดจ่อกับการขับรถ
หลินจิ้งอี๋อารมณ์ไม่ดีขับรถกลับมายังที่จอดรถใต้ดินของหมู่บ้าน ตอนที่เธอถือกระเป๋า ลงจากรถ ปิดประตูรถ ก็เจอพนักงานรักษาความปลอดภัยหลี่จวินที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ในโรงรถพอดี
หลี่จวินถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงว่า "พี่สาว ขับรถมาโดนฝนได้ยังไงครับ รีบกลับไปอาบน้ำอุ่นนะครับ ระวังจะเป็นหวัด"
หลินจิ้งอี๋พอได้ยินหลี่จวินพูดแบบนี้ ถึงได้รู้สึกตัวว่าทั้งตัวเธอเปียกฝนจนชุ่มโชก หน้าผากมีผมเปียกชื้นแหมะอยู่ หยดน้ำไหลลงมา รองเท้าหนังก็เปื้อนน้ำ ตอนลงจากรถเมื่อกี้รีบร้อน ลืมกางร่มไปยืนเจรจากับชายคนนั้นกลางสายฝน
เธอยิ้มอย่างเขินอาย ทักทายหลี่จวินอย่างสุภาพว่า "เสี่ยวหลี่ วันนี้ถึงเวรนายหรือ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ"
แล้วก็เดินไปทางลิฟต์
ดูโทรศัพท์ ยังไม่ถึงสามทุ่ม เธอไม่ได้กลับบ้านเร็วขนาดนี้มานานมากแล้ว นับตั้งแต่เธอดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัท เธอมักจะทำงานล่วงเวลาที่บริษัทจนถึงดึกดื่น ทุกครั้งกลับบ้านก็เลยห้าทุ่มไปแล้ว
สามีโจวเจี้ยนกั๋วเป็นรองศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในเมือง ชีวิตเขามีกฎเกณฑ์อย่างมาก ก่อนสี่ทุ่มต้องเข้านอนอย่างไม่มีข้อยกเว้น ตอนเช้าหกโมงไม่ว่าหน้าหนาวหรือหน้าร้อนจะตื่นตรงเวลาเป๊ะ เขาจะไปออกกำลังกายท่าปาต้วนจิ่นที่สวนสาธารณะใกล้หมู่บ้าน เดินเล่น แล้วซื้ออาหารเช้า แล้วค่อยเอากลับบ้าน
สองคนก็แค่ตอนกินข้าวเช้าถึงได้เจอหน้ากัน คุยกันสั้น ๆ สองสามประโยค เนื้อหาที่คุยก็ไม่พ้นเรื่องลูกชายที่อยู่โรงเรียนประจำกับครอบครัวของแต่ละคน กินข้าวเช้าเสร็จ ก็ต่างไปทำงาน
ดังนั้นทุกวันที่หลินจิ้งอี๋กลับมาถึงบ้าน โจวเจี้ยนกั๋วก็หลับไปแล้ว
เธอกลับมาก็อดไม่ได้ที่จะมีเสียงบ้าง เพราะกลัวรบกวนการพักผ่อนของโจวเจี้ยนกั๋ว หลินจิ้งอี๋จึงขอแยกห้องนอน
เธอบอกว่าเวลาพักผ่อนไม่ตรงกัน การแยกห้องนอนจะทำให้คุณภาพการนอนของโจวเจี้ยนกั๋วดีขึ้น
ตอนที่สองคนปรึกษากัน หลินจิ้งอี๋แสดงสีหน้าเอาใจใส่โจวเจี้ยนกั๋วอย่างเต็มเปี่ยม ระหว่างคิ้วและดวงตาแสดงความอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้งแต่ก็ต้องทำแบบนั้น โจวเจี้ยนกั๋วแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ทนคำพูดโน้มน้าวอันอดทนของหลินจิ้งอี๋ไม่ไหว ก็ต้องยอมรับข้อเสนอนี้
ที่ยืนกรานจะแยกห้องนอน นอกจากเหตุผลเรื่องเวลาพักผ่อนไม่ตรงกันที่บอกกับโจวเจี้ยนกั๋วไปแล้ว จริง ๆ แล้วหลินจิ้งอี๋ยังมีเหตุผลบางอย่างที่พูดออกมาได้ยาก
สามปีก่อน เธอเริ่มรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมีความผิดปกติบางอย่าง
เธอกลายเป็นคนที่ค่อย ๆ นอนไม่หลับ พอหลับไปแล้วเสียงดังเบา ๆ ก็จะตกใจตื่นขึ้นมา แล้วก็ไม่ง่วงอีกเลย ลืมตารอจนถึงรุ่งเช้า นอกจากนอนไม่หลับแล้ว เธอยังมีอาการประจำเดือนผิดปกติ ร้อนวูบวาบ อารมณ์ร้อนรนหงุดหงิดง่าย ซึ่งเป็นอาการของวัยหมดประจำเดือน โดยเฉพาะตอนมีอะไรกับโจวเจี้ยนกั๋ว มักจะรู้สึกแห้งและเจ็บช่วงล่าง เธอจึงพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ให้มากที่สุด
โจวเจี้ยนกั๋วแก่กว่าเธอสี่ปี อาจเป็นเพราะใช้ชีวิตมีระเบียบและออกกำลังกายเป็นประจำ ความสนใจในเรื่องนี้ของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อยตามอายุที่มากขึ้น
ตอนที่หลินจิ้งอี๋ยุ่งมาทั้งวันกลับถึงบ้าน อาบน้ำเสร็จนอนลงอยากพักผ่อนดี ๆ โจวเจี้ยนกั๋วกลับกระตือรือร้นจะมารังควานเธออีก นี่ทำให้เธอทุกข์ทรมานจนพูดไม่ออก
ดังนั้นการแยกห้องนอนไม่ใช่แค่เพื่อโจวเจี้ยนกั๋ว ให้เขาพักผ่อนได้ดีขึ้น แต่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงชีวิตคู่ด้วย
เธอเข้าใจว่าสองสามีภรรยาแยกห้องนอนจะต้องกระทบความรู้สึกกันแน่นอน ดีที่เธอกับโจวเจี้ยนกั๋วเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย อยู่ด้วยกันมาหลายสิบปี และยังเป็นรักแรกของกันและกัน ฐานความรู้สึกยังถือว่าแน่นหนาอยู่
เธอรู้สึกว่าสุขภาพของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ตอนแรกเธอคิดว่ารอให้งานไม่ยุ่งมาก ไม่เหนื่อยมากแล้ว จะไปหาหมอแผนจีนคนเก่ง รับยาจีนมาปรับสมดุลร่างกาย แล้วค่อยมาชดเชยให้โจวเจี้ยนกั๋วอย่างดี
แต่ไม่คิดว่างานจะยุ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีเวลาไปหาหมอแผนจีนสักที สภาพร่างกายก็ยังไม่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การแยกห้องนอนนี้พริบตาเดียวก็เกือบสามปีแล้ว
หลินจิ้งอี๋เปิดประตูใหญ่ ไฟในบ้านเปิดอยู่ ประตูห้องนอนรองเปิดอ้า โจวเจี้ยนกั๋วเลิกงานกลับบ้านแล้ว
หลินจิ้งอี๋ร้องเรียก "เจี้ยนกั๋ว ฉันกลับมาแล้ว"
ดีนะ ที่บริษัทพบอุปสรรค ข้างนอกตกใจ โดนฝน แต่ในบ้านมีแสงไฟอันแสนอบอุ่น มีคนรอเธอกลับบ้าน
โจวเจี้ยนกั๋วเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าประหลาดใจ เขาถามว่า "วันนี้กลับมาเร็วได้ยังไง? ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อย ยังไม่ได้กินข้าวเย็นใช่ไหม?"