บทที่ 1 จอกสมรส
สามีของฉัน จิ่นฉือหาน หล่อเหลาและร่ำรวย ตามใจฉันอย่างมาก ในสายตาคนอื่นเขาเป็นชายหนุ่มคุณภาพดีที่ใครๆ ก็ยอมรับ
หลังจากแต่งงานฉันถึงรู้ว่าเขามีความชอบแปลกๆ อย่างหนึ่ง ก่อนจะมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันทุกครั้ง เขาต้องดื่มเหล้าจอกสมรสกับฉันก่อน
ฉันคออ่อนมาก แค่จิบนิดเดียวก็เมา
มองแก้วเหล้าที่ยื่นมาตรงหน้า ใจฉันต่อต้านสุดๆ จึงออดอ้อนเขา "คุณคะ วันนี้เป็นคืนวันแต่งงานของเรา ฉันไม่อยากเมาเละเทะเป็นตมเลยนะ"
"ที่รัก นี่เป็นเหล้าเบาๆ ที่ผมปรุงขึ้นเป็นพิเศษสำหรับคุณ ไม่ทำให้เมาหรอก" จิ่นฉือหานยกแก้วมาจรดริมฝีปากฉัน ยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงนัย "อีกอย่าง ดื่มเหล้าเล็กน้อยจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นตอนนั้น"
หน้าฉันแดงซ่านขึ้นมาทันที ฉันไม่มีประสบการณ์ด้านนั้น จิ่นฉือหานเป็นรักแรกของฉัน
เขาเป็นสุภาพบุรุษที่ให้เกียรติผู้หญิงมาก
เราคบกันมา一年多 กว่าปี เขาไม่เคยล่วงเกินฉันเลย บอกว่าจะเก็บสิ่งล้ำค่าที่สุดไว้จนถึงวันแต่งงาน
เห็นแววตาที่ตื่นเต้นระริกระรี้ของเขา ฉันไม่อยากขัดอารมณ์ จึงจำใจอ้าปากดื่มเหล้าครึ่งแก้วนั้นลงไป
จิ่นฉือหานดูจะประเมินคอเหล้าฉันสูงเกินไป เหล้าเบาๆ ที่เขาปรุงขึ้นเป็นพิเศษทำให้ประสาทฉันชาไปอย่างรวดเร็ว
"คุณ สามีคะ ฉันเวียนหัวนิดหน่อย..."
ตรงหน้าเริ่มหมุนติ้ว ฉันคว้ามือจิ่นฉือหานไว้โดยไม่รู้ตัว
"หลับเสียก็หาย" จิ่นฉือหานพูดเสียงทุ้ม
เขาอุ้มฉันไปบนเตียง เริ่มถอดชุดนอนฉัน
ฉันลืมตาไม่ขึ้น เมาจนถึงขั้นหูแว่ว ได้ยินประตูเปิดแล้วปิดดังอู้อี้ เสียงฝีเท้าเดินกลับไปกลับมาดังอยู่ข้างหู
หลังจากนั้นฉันก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
ตื่นมาก็สายมากแล้ว
จิ่นฉือหานไม่อยู่บ้าน เขาทิ้งนมกับกระดาษโน้ตไว้บนโต๊ะหัวเตียงให้ฉัน——
【คุณภรรยาครับ ผมไปบริษัทนะ คุณอยู่บ้านพักผ่อนดีๆ นะครับ รักนะ】
ตอนนี้ฉันต้องพักผ่อนจริงๆ
แม้เมื่อคืนฉันจะเมาจนไม่ได้เรื่อง แต่ความรู้สึกอ่อนล้าของร่างกายตอนนี้ก็ยังทำให้ฉันหน้าแดงใจเต้น
ฉันถึงกับคาดหวังบ้างว่า ครั้งต่อไปที่ฉันมีสติตอนอยู่กับจิ่นฉือหานจะเป็นความรู้สึกแบบไหน
ฉันนอนอยู่จนบ่ายถึงลุกจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปซื้อกับข้าว
จิ่นฉือหานบริหารบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ยุ่งจนไม่มีเวลาไปฮันนีมูนด้วยซ้ำ
ฉันสงสารเขามาก สิ่งที่ฉันทำได้คือดูแลชีวิตประจำวันของเขา
ตอนกลับมาในลิฟต์ ฉันเจอคุณยายที่อยู่ชั้นล่าง
สีหน้าเธอไม่ดีนัก บ่นมาที่ฉัน "พวกเธอหนุ่มสาวชอบนอนดึกฉันไม่ว่า แต่ขอให้มีสำนึกสักนิด อย่าลากเก้าอี้กลางดึกสิ!"
ฉันอึ้งไป มีแค่ฉันกับจิ่นฉือหานสองคนในบ้าน
เมื่อคืนฉันเมาไม่ได้สติ จิ่นฉือหานคงไม่ลากเก้าอี้เล่นกลางดึกหรอกใช่ไหม?
ฉันอึ้งมาก "คุณยายโทษผิดคนแล้วมั้ง เมื่อคืนเราหลับกันตั้งนานแล้วนะ"
"หมู่บ้านเราชั้นหนึ่งมีแค่ห้องเดียว ถ้าไม่ใช่บ้านเธอทำเสียงดัง จะเป็นผีหรือไง?" คุณยายปากจัด จ้องฉันเขม็งแล้วเดินออกจากลิฟต์ไป
ก็แค่คนแก่ ฉันไม่อยากถือสา
ใครจะรู้ว่าเธอหลงๆ ลืมๆ ไปหรือเปล่า?
ฉันถือของกลับบ้าน พับแขนเสื้อขึ้นเตรียมล้างมือทำกับข้าว จู่ๆ ก็รู้สึกคันแปลบที่แขนขวา
ก้มมอง ที่กลางข้อพับแขน มีจุดแดงเล็กๆ ขนาดเท่ารอยเข็ม โผล่มาโดยไม่รู้ตัว
อะไรเนี่ย?
ทั้งที่เมื่อคืนอาบน้ำยังไม่มีเลย
ฉันใช้นิ้วลูบ คิดในใจว่าอาจถูกยุงกัดระหว่างไปซื้อกับข้าวละมั้ง
จิ่นฉือหานกลับจากทำงาน เห็นกับข้าวเต็มโต๊ะก็ตื่นเต้นดีใจ "ที่รัก ผมนี่โชคดีจริงๆ แต่ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อยขนาดนี้ ผมแต่งคุณมาเพื่อถนอมดูแลนะ"
ฉันหัวเราะ "คุณจะเลี้ยงฉันให้กลายเป็นคนไร้ค่าที่ทำอะไรไม่เป็นเลยหรือไง?"
เขายิ้มมั่นใจ "อืม แบบนี้คุณก็หนีไม่พ้นฝ่ามือผมตลอดไป"
หลังอาหาร จิ่นฉือหานอาสาไปล้างจาน ฉันมองเงาร่างสูงใหญ่ของผู้ชายในครัว ใจอบอุ่น
ค่ำ ฉันรีบอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนสายเดี่ยวเข้ารูป จัดแต่งผมในห้องน้ำ และฉีดน้ำหอมที่จิ่นฉือหานให้
อีกครู่ จิ่นฉือหานก็เข้ามาในห้องนอน ในมือกลับถือเหล้าสองแก้วอีกแล้ว
"ที่รัก ลองสูตรพิเศษที่ผมปรุงวันนี้หน่อย"
ฉันชะงักไปชั่วขณะ ในใจเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย
สับสน เจ็บใจ แล้วก็โกรธนิดๆ
เมื่อคืนฉันเมาขนาดนั้น เขาลืมไปแล้วจริงๆ หรือ?
เขาไม่สนใจความรู้สึกของฉันบนเตียงเลยสักนิดเลยใช่ไหม?
"คุณคะ คืนนี้ฉันไม่อยากดื่มเหล้า" ฉันปฏิเสธ โอบคอเขาและจูบเขาเอง
ไม่คิดเลยว่าจิ่นฉือหานจะผลักไสฉัน!