เซี่ยเหยาเผยเขี้ยวน้อยๆ น่ารักของตัวเองออกมา: "อุ๊ย! โกรธฉันตายเลย!"
ว่าแล้วก็พุ่งตัวลงไปกอดจงหยิงเสวี่ยไว้บนเตียง เสียงร้องตกใจของจงหยิงเสวี่ยดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ!
และเสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ของเซี่ยเหยา!
"เธอร้องไปเถอะ! ร้องให้คอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก!"
หน้าจอโทรศัพท์สั่นไปมา หญิงสาวสองคนเริ่มเล่นกันอย่างสนุกสนาน
"เสี่ยวเหยา! อย่าเล่นไปน่า! เร็ว... เร็วเข้า หยุดมือเธอเดี๋ยวนะ!"
"อิอิ! ไม่อ่ะ! ฉันไม่หยุด! จั๊กจี้~จั๊กจี้~จั๊กจี้~"
เจียงหนานทำหน้าหงายไปกับความไร้สาระนี้
เพื่อให้เสวี่ยเสวี่ยรอดพ้นจากเงื้อมมือของปีศาจ จึงได้แต่ยอมจำนน
"ฉันจะเลี้ยงขนมเธอเองได้ไหม!"
เซี่ยเหยาตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
"ตกลงนะ?"
เจียงหนานเลิกคิ้ว: "ยังจะพูดอีกไหมว่าฉันเปิดฟิลเตอร์?";
เซี่ยเหยาส่ายหัวเหมือนลูกตุ้ม: "ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว! เสี่ยวหนานหล่อที่สุดเลย!"
"พี่เซี่ยเหยาชอบเธอที่สุดเลย คิดถึงจนแทบจะตายถ้าไม่ได้เจอหนึ่งวัน!"
"แล้วจะยังรัดคอฉันอีกไหม?";
"ไม่แล้วล่ะ! ฉันจะไปทำร้ายเธอได้ยังไง ไว้คราวหน้าจะนวดไหล่ ทุบขา แล้วส่งเมล็ดทานตะวันให้เธอเอง!"
เซี่ยเหยาเชื่อฟังราวกับนางฟ้า ยังแกล้งโชว์หูหมาป่าขนปุกปุยสองข้างออกมาอีก
ถึงเจียงหนานจะมีจิตใจมั่นคงดั่งศิลา!
แต่ก็ไม่อาจต้านทานภาพตรงหน้าได้จริงๆ!
หลงรักเธอจริงๆ!
"เอ่อ... งั้นเดี๋ยวฉันกลับไปจะทำเม็ดยาให้อีกหนึ่งเม็ดนะ!"
"เย่! เสี่ยวหนานดีที่สุดเลย!"