ซานเมาลุกขึ้น ค่อย ๆ เดินตรงมาทางเจียงหนาน!
เจียงหนานใจสั่นระริก!
นางจะโกรธจนมาลงไม้ลงมือกับฉันหรือเปล่านะ?
แต่ซานเมากลับเพียงเหลือบมองเจียงหนานอย่างเฉยเมย!
แล้วพูดกับสาวหน่วยราตรีคนนั้นว่า “พาเขาไปเจาะเลือดสักหลอด แล้วส่งกลับไป!”
เจียงหนาน: ???
ไม่ใช่สิ!
พวกเธอออกแรงกันใหญ่โตพาฉันมาที่นี่
แค่จะตีฉันให้สลบ แล้วก็ขวนขวายเอาประโยชน์จากฉันงั้นเหรอ?
ว่าไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวเที่ยงไง?
ว่าไว้ว่าจะมีเหรียญรางวัลเล็ก ๆ ไง?
รู้ความลับเล็ก ๆ ของฉันเข้าแล้ว!
พวกเธอต้องรับผิดชอบกันนะ!
อย่ามัวแต่ขอโดยไม่ตอบแทนสิวะ!
เจียงหนานสีหน้าเหี่ยวเฉาไปถนัดใจเมื่อต้องยอมให้เจาะเลือด แล้วก็ถูกยัดกลับขึ้นรถอีกครั้ง
ครั้งนี้ซานเมาไม่มานั่งส่งเขาด้วยตัวเอง!
คนที่ส่งคือสาวหน่วยราตรีคนนั้น
บนรถ เจียงหนานหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ!
สาเหตุหลักก็คือไม่ได้กินข้าว...
“พี่สาวครับ พี่ชื่ออะไรเหรอ? ทำงานในกองทัพราตรีเหนื่อยไหม? มีประกันสังคมห้าอย่างกับกองทุนเลี้ยงชีพหนึ่งอย่างไหม?”
[ค่าความแค้นจากอันหนิง +666!]
ประกันสังคมห้าอย่างกับกองทุนเลี้ยงชีพ?
พูดจริงจังหรือเปล่าเนี่ย...
อันหนิงมองเจียงหนานอย่างจนใจ หลายปีมานี้ เธอเพิ่งจะเคยเจอคนที่ซื่อตรงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้เป็นครั้งแรก
แต่พอนึกถึงภาพเมื่อครู่!
ใบหน้างดงามของเธอขึ้นสีแดงเรื่อ
“ขอ... ขอแอดไลน์หน่อยได้ไหม?”
เจียงหนานตาเป็นประกาย
มีหวัง!
“แอดสิ! ทำไมจะไม่แอดล่ะ? ชอบพี่สาวที่มีบุคลิกแบบนี้ที่สุดเลย! อยู่ข้าง ๆ พี่แล้วรู้สึกปลอดภัยเป็นพิเศษ!”