สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างจับจ้องไปที่หลี่เซี่ยงที่เพิ่งกลืน "ถั่วเหลืองจิ๋วถอนพิษ" ลงไป
อดสงสัยไม่ได้
ถั่วนั่นมันถอนพิษได้จริงเหรอ?
แล้วเจียงหนานจะใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ?
เรื่องเมื่อวานก็เพิ่งเกิดขึ้น คนสองคนนี้ไม่ค่อยถูกกันนี่นา!
เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของหลี่เซี่ยงที่เคยซีดเผือดกลับแดงก่ำขึ้นมาภายในไม่กี่อึดใจ
ทำหน้างงงัน!
อะไรกัน? เมื่อกี้ตัวเองน้ำลายฟูมปากต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องหรอกเหรอ?
แล้วยังตัวสั่นอีก?
คุณครูถามด้วยความเป็นห่วง: "หลี่เซี่ยง รู้สึกยังไงบ้าง? ร่างกายมีอะไรไม่สบายตรงไหนไหม?"
หลี่เซี่ยงเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปาก
"เมื่อกี้รู้สึกวิงเวียน ปวดท้องมาก! ตอนนี้...ตอนนี้หายแล้ว!"
เขาไม่เพียงหายดี แต่ยังรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าอีกด้วย!
แบกข้าวสารหนึ่งถุงขึ้นหลายชั้นก็ไม่เหนื่อย!
ถึงกับอยากกินหม่าล่าทังด้วยซ้ำ!
ครั้งนี้สายตาทุกคนที่มองเจียงหนานเปลี่ยนไป!
ใช้ได้จริงๆ!
ถั่วเขียวพวกนี้เก่งเกินไปแล้ว!
เห็นผลทันตาทันใจ!
"ไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ?"
"อืม รู้สึกดีมาก! เมื่อกี้..."
คุณครูเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง: "เมื่อกี้ต้องขอบคุณเจียงหนานมาก เขาใช้ถั่วช่วยเธอไว้! ไม่งั้นผลที่ตามมาคงคาดเดาไม่ได้เลย!"
"ใช่ๆ เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่หนานเทพ ตอนนี้พี่เซี่ยงคงนอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว!"
หลี่มู่เหยียนทำหน้าลำบากใจ ใครจะไปรู้ว่าถั่วพวกนี้มันใช้ได้จริง?
หลี่เซี่ยงรู้สึกเก้อเขินนิดๆ
ตนทำกับเจียงหนานถึงขนาดนั้น ใครจะไปคิดว่าเขากลับเป็นคนช่วยตัวเองไว้ ทำดีตอบแทนความชั่ว...