คุณครูถึงกับอึ้งเพราะเสียงระเบิดคู่นั้น!
แต่ก็สมกับเป็นครูเก๋าประสบการณ์
เคาะกระดานเบา ๆ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า "มา! เราเรียนต่อ!"
"เจ้าล็อกคู่นี้ มันคือ..."
กลิ่นเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ฟุ้งไปทั้งห้องเรียน แต่ไม่นาน สีหน้าของทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนไป...
หลี่มู่เหยียนหน้านวลขึ้นเล็กน้อย นิ้วที่กำปากกาลูกลื่นซีดเผือด
ตัวที่ยืนอยู่ที่โต๊ะเอนเอียงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะเสียงจะดังเกินไป!
ในฐานะนางฟ้าตัวน้อยที่ผ่านการรับรอง!
ห้ามปล่อยลมเด็ดขาด!
วิธีปล่อยลมแบบไร้เสียงคือวิชาบังคับของนางฟ้าตัวน้อย!
แต่เมื่อต้องเผชิญกับการรุกคืบอันดุเดือด
กลับบังคับแรงไม่ค่อยได้...
เสียง"เพลงสวรรค์"ที่ไพเราะกินใจ แถมยังมีโทนขึ้นลง แว่วออกมา!
ช่างยืดยาวเสียจริง!
คล้ายกับปี่ซัวเป่าเพี้ยน...
เหมือนทรอมโบนที่ไล่จากเสียงสูงสุดลงมาถึงเสียงต่ำสุด!
เจียงหนาน: "..."
นางฟ้าตัวน้อยท่านนี้! อย่าบีบกล้ามเนื้อหูรูดตัวเองอีกเลยได้ไหม?
มันลำบากเกินไปแล้ว!
ปลดปล่อยมันออกมาอย่างเต็มที่เถอะ!
ฉันบอกเลย แบบนี้ไม่ดีต่อร่างกายเธอนะ!
ข้าง ๆ หลายคนมองไปที่หลี่มู่เหยียน เพื่อนผู้ชายบางคนกัดริมฝีปากจนเลือดออกเพื่อกลั้นหัวเราะ บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยความอึดอัด
"แคร่ก!"
หลี่มู่เหยียนบีบปากกาลูกลื่นแตกละเอียด!
แต่นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น!
แล้วก็มีคนไอ!
เสียงไอมาพร้อมกับเสียง"ปั้ง!"อันดังลั่น