เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เจียงหนานไม่อยากทำอะไรให้มันถึงที่สุด!
แต่หลี่เซี่ยงมาหาเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
เจียงหนานรู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องสั่งสอนมันสักที!
ตอนเที่ยงไปกินข้าวที่โรงอาหาร พอเจียงหนานเพิ่งก้าวเข้าไป ก็เห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนทักว่า
"พี่หนาน! อยู่นี่ไง!"
เสียงอันดังลั่นทำให้ทุกคนในโรงอาหารหันมามองทันที!
"บ้าเอ๊ย! ฉันหูฝาดไปรึเปล่า? ใต้เท้าอู๋เหลียงเรียกเจียงหนานว่าพี่หนานเนี่ยนะ?"
"นายไม่รู้หรอก ตอนเช้าเขาไปที่ห้องหนึ่งแล้ว ตอนนี้ยอมรับเจียงหนานเป็นพี่ใหญ่แล้วไงล่ะ!"
"ไม่ใช่แล้วมั้ง? พวกนายดูเวยปั๋วกันหรือยัง? ตอนเช้าอู๋เหลียงใส่ชุดพิคาชูตัวนั้น...อี๊~ แล้วตอนนี้ยังมาสนิทกับเจียงหนานอีก!"
"ถึงเจียงหนานจะห่วยหน่อย ๆ แต่หน้าก็หล่อเหลาใช่อยู่ นี่พวกเขาสองคนจะ..."
พวกนั้นมองหน้ากัน ต่างคนต่างหน้ากระดาก!
พวกสาววายที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างสบตากันเป็นประกาย แล้วกระซิบกระซาบกัน
"จุ๊ ๆ ๆ เพื่อผลสอบปลายภาค เจียงหนานก็ยอมทำได้ทุกวิถีทางจริง ๆ นะ ขายวิญญาณเลยเหรอเนี่ย..."
เดินฝ่าคำซุบซิบไปเรื่อย ๆ หน้าของเจียงหนานดำคล้ำไปหมด!
ไอ้พวกนี้ไม่รู้จักเรียนหนังสือให้ดี เอาแต่คิดอะไรเพ้อเจ้ออยู่ได้!
ขายวิญญาณอะไรกันเล่า?
ถ้าวิญญาณขายเป็นเงินได้ เจียงหนานขายไปนานแล้ว!
ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เจียงหนานเดินไปหาอู๋เหลียง ไอ้หมอนี่เนี่ย รู้ใจดีทีเดียว เรียกข้าวไว้ให้เจียงหนานแล้วด้วย!
"เป็นไรไปพี่หนาน? มีใครมาหาเรื่องเหรอ? ถ้าพี่ไม่อยากลงมือเอง บอกน้องได้เลย! ฉันจะสอนมันให้รู้จักที่ต่ำที่สูง!"
เจียงหนานสีหน้าเคร่งเครียด!