วันนี้เจียงหนานเรียบร้อยจนไม่น่าเชื่อ!
ตั้งใจฟังบรรยาย ทำโจทย์อย่างจริงจัง!
จะแอบเล่นในคาบเรียน?
เป็นไปได้ยังไง!
ในฐานะตัวแทนของนักเรียนยุคใหม่ที่ดี แบบอย่างของเพื่อนร่วมชั้น!
ในใจมีเพียงสิ่งเดียว!
นั่นคือการเรียน!
แล้วเจียงหนานก็เอี้ยวหัวไปทางหนึ่ง
มองคาเทรินาที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้จ้องมองคุณปู่ขายไอศกรีมที่หน้าประตูอย่างเหม่อลอย!
อืม……
จะขอยืมโทรศัพท์สักเครื่องโทรหากองทัพราตรีดีไหม?
คาเทรินาดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาของเจียงหนาน จึงหันขวับมาจ้องเขม็ง!
เจียงหนาน: Σ(ﾟ∀ﾟﾉ)ﾉ
อืม……เรียน! เรียน!
แค่ทำตามใจตัวเองเท่านั้นแหละ!
พอเลิกเรียนตอนเย็น เพื่อนร่วมชั้นเห็นคาเทรินารอเจียงหนานอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนมาทั้งวัน!
แม่เจ้าโว้ย!
น่ารักเกินไปแล้วไหม?
นี่มันรักแบบไหนกันเนี่ย? ต่างพากันส่งสายตาอิจฉา!
เจียงหนานเดินเข้าไป ยื่นโค้กเย็นๆ หนึ่งขวดและไอศกรีมหนึ่งแท่งให้เธอ!
คาเทรินามองเจียงหนานอย่างสงสัย แต่ก็รับไว้
จิบโค้กหนึ่งที กัดไอศกรีมหนึ่งคำ ครีมสีขาวยังติดอยู่ที่มุมปาก กินอย่างเอร็ดอร่อย!
เจียงหนานหัวเราะคิกคัก!
เอาจักรยานคานสูงสองแปดของตัวเองออกมาจากมิติต่างภพ
"ไปกันเถอะ!"
คาเทรินางง: "ไปไหน?"
"ไปขายของที่แผงลอยไง!"
"ห้ามไป ฉันรอเธอมาทั้งวันแล้ว! กลับบ้านกับฉัน!"
เจียงหนานพูดอย่างมีเหตุผล: "แบบนั้นได้ยังไง? ถ้าไม่ขายของก็ไม่มีเงิน!"
"ไม่มีเงินจะซื้อของอร่อยให้เธอกินได้ยังไง? สถานะเธอเป็นคนสำคัญ จะให้ไปขโมยก็คงไม่ได้ใช่ไหม?"
คาเทรินามองโค้กเย็นกับไอศกรีมในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล