ทางนี้อุตส่าห์วางแผนอย่างหนัก!
อดทนแบกรับความอัปยศ!
ทั้งหลอกล่อทั้งตบตา!
กว่าจะจัดการคาเทรินาให้ขึ้นมาบนผ้าปูแผงลอยได้!
ทุ่มแรงไปตั้งมากมายกว่าจะปราบเธอได้!
เดิมคิดว่าจะได้หลุดพ้นจากทะเลทุกข์เสียที!
ผลคือกองทัพรัตติกาลบอกว่า ไม่เป็นไร ไม่ต้องจับแล้ว! ปล่อยไปเถอะ!
ปล่อยไป?
นี่เล่นหัวข้าหรือไง?
บอกว่าไม่จับก็ไม่จับแล้วงั้นเหรอ? ตามใจเกินไปแล้วมั้ง?
แล้วจะปล่อยยังไงล่ะ?
เจียงหนานมองคาเทรินาแวบหนึ่ง……
บนใบหน้างดงามมีแต่ความเย็นยะเยือก!
ถ้าปล่อยเธอไป เขาจะยังมีชีวิตดี ๆ ให้กินอยู่อีกเหรอ?
“พวกเจ้าก็จับนางกลับไปสิ! นางอันตรายขนาดนั้น! การปล่อยไว้ไม่จัดการคือความไม่รับผิดชอบต่อสังคมและประชาชน!”
ผลคือ
“ตู๊ด~”
“ตู๊ด~“
“ตู๊ด~”
“พี่สาวแมวภูเขา? ฮัลโหล!”
เจียงหนาน: !!!
เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!
จากนั้นก็แสยะยิ้มกว้างอย่างสดใส!
ไม่กล้าปล่อยคาเทรินาออกเลยแม้แต่น้อย!
แต่ยื่นมือไปลูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอเบา ๆ
“ยังเจ็บอยู่ไหม? โอ๊ย! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง! ลูบแล้วไม่เจ็บแล้วนะ โอ๋ ๆ!”
คาเทรินาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “ปล่อยข้า! ข้าไม่ตีเจ้าหรอก!”
[ค่าความแค้นจากคาเทรินา＋1000!]
เจียงหนานสะดุ้ง: “พี่สาว……คำพูดของพี่ไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลยนะ!”
ค่าความแค้น 1000!
เปิดเผยออกมาหมดแล้วไม่ใช่หรือไง?
เจียงหนานเองก็จนใจ ทั้งสองคนคงไม่สามารถเสียเวลาอยู่บนผ้าปูแผงลอยตลอดไปได้หรอกกระมัง?
แต่ทันทีที่ก้าวออกจากผ้าปูแผงลอย!
เจียงหนานก็จบเห่แน่นอน……
“เจ้านี่ใจกว้างเหลือเกิน จนทำให้พิคาชูอ้วนขึ้นมาแล้ว! อย่าโทษข้าเลยได้ไหม!”