ผู้คนที่มุงดูต่างพากันตะลึง!
ตาแดงก่ำกันทุกคน!
หรือว่า...พรุ่งนี้เรามาขายของข้างทางบ้างดี?
เห็นจงหยิงเสวี่ยยืนอยู่ข้างๆ เจียงหนานอย่างสงบ!
ส่วนเซี่ยเหยากอดคอเจียงหนานจากด้านหลังแน่น...
กลัวเจียงหนานจะหนีไป!
แต่ในใจก็พลอยดีใจกับจงหยิงเสวี่ยจริงๆ!
เพราะมีเพียงเธอที่รู้ว่าเจียงหนานสำคัญกับจงหยิงเสวี่ยมากแค่ไหน!
เพียงแต่ท่านั้น...ท่าทางแบบนี้ดึงดูดสายตาคนไม่น้อย แต่สาวน้อยคนนี้ไม่แยแสเลยสักนิด!
เซี่ยเหยากระพริบตา แล้วพูดด้วยเสียงหวานเย้อ: “พี่ชายพี่สาวทั้งหลาย มาดูของกันหน่อยไหมคะ? ถูกกว่านี้อีกนะ?”
ฟังแล้วเจียงหนานถึงกับขนลุก...
สาวสวยหุ่นสูงโปร่งแบบนี้ พูดด้วยน้ำเสียงเย้อหยามขนาดนี้...
ต่อให้เจียงหนานท่องคาถากลัวก็ทนไม่ไหว!
“ตัวสั่นอะไร?”
“เปล่า...อากาศหนาว หนาว!”
[ค่าความแค้นจากเซี่ยเหยา +333!]
หน้าร้อนแบบนี้ จะมาล้อเล่นกันหรือไง?
จงหยิงเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงจะเขินนิดหน่อย แต่เพื่อช่วยเจียงหนานขายของ ก็เลยตะโกนตามไปด้วย
ผลก็คือเกิดภาพแบบนี้ขึ้น
สาวสวยสองคนช่วยเจียงหนานขายของอย่างสุดกำลัง
ส่วนเขานั่งนิ่งเหมือนพระพุทธรูปบนเก้าอี้พับเล็ก
แข็งทื่อ!
ถามหน่อยซิว่าซึ้งใจไหม?
ไม่กล้าขยับ...ไม่กล้าขยับ!
คนผ่านทางที่มุงดูแตกตื่นทันที แย่งกันมาซื้อของ!
ไม่เพื่ออะไร ขอแค่ได้เห็นสาวสวยสองคนนี้ใกล้ๆ!
ก็คุ้มแล้ว!
พี่ชายคนหนึ่งพุ่งขึ้นมา: “อย่าขยับ! กางเกงขาสั้นสิบสองตัวใช่ไหม? ขอสิบชั่ง!”
“เฮ้ย! กางเกงในบ้านแกขายเป็นชั่งหรือไง?”
“สิบชั่ง? แกใส่จนตายก็ไม่หมด! ที่เหลือเก็บไว้เป็นมรดกตระกูลหรือไง?”