เจียงหนานไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองลำบากอะไรนัก!
มีมือมีเท้าก็เลี้ยงตัวเองได้!
คนที่แย่กว่าตัวเองในโลกนี้มีอีกมาก!
จะไปโทษฟ้าด่าดินให้ขมขื่นไปทำไม?
นั่นมันก็แค่การทรมานตัวเอง!
แต่สองสาวนี่กลับจินตนาการกันเองไปใหญ่โต
เจียงหนานเหงื่อท่วมตัว ใช้ร่างบางแบกถาดอาหาร ย่างเสียบไม้ ประคับประคองครอบครัวทั้งบ้าน
เมื่อกี้ยังเอาหัวโขกอิฐที่แผงลอยเลย...
ท่าทางที่คุณถ่อมตัวเพื่อชีวิตนั้นดูเท่สุดๆ เลย!
เซี่ยเหยามองด้วยความสงสาร: “กินอีกหน่อยเถอะ ดูซิผอมขนาดไหน?”
จงหยิงเสวี่ยตาคลอหน่วย ก่นตัวเองว่า “ทำไมฉันไม่เจอเธอก่อนหน้านี้นะ...”
“โชคดีที่เธอขายกางเกงขาสั้นตกสีให้เสี่ยวเหยา ไม่งั้นก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว!”
เซี่ยเหยา: ???
เดี๋ยวนะ!
เสวี่ยเสวี่ยเธอเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า?
ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายเสียหาย!
เจ็บใจ!
เจียงหนาน: ...
เธอสองคนแอบคิดไปเองอะไรกันเนี่ย?
จริงๆ แล้วไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นหรอก!
ก็แค่ย่างเย็นหน้าเฉลียงเท่านั้นเอง!
หน้าประตูมหาวิทยาลัยขายได้เป็นร้อยๆ ถาดต่อคืน!
ได้เงินมากกว่านั่งทำงานออฟฟิศอีกนะ!
ถ้าไม่โดนสั่งเลิกขายทีหลัง ตอนนี้เจียงหนานก็คงยังขายเย็นหน้าเฉลียงอยู่...
เซี่ยเหยามองจงหยิงเสวี่ยตาคลอหน่วย ก็อดสงสารไม่ได้!
เลยยื่นบัตรธนาคารให้หนึ่งใบ: “นี่เงินหนึ่งแสน...”
จงหยิงเสวี่ยก็ค้นกระเป๋า: “ฉันมีห้าหมื่นด้วย...”
เจียงหนานพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “ผมพูดนะ ถึงผมจะหล่อเท่ห์สง่างามมีเสน่ห์ก็เถอะ!”