เจียงหนานเตรียมจะออกไปกินข้าวกับเซี่ยเหยาและจงหยิงเสวี่ย
อีกด้านหนึ่ง อู๋เหลียงกำลังก้มหน้าก้มตาท่องหนังสืออยู่ที่บ้าน แม้แต่มื้อเย็นก็ยังไม่ได้กิน
พ่อของอู๋เหลียงใส่เสื้อกล้าม สวมรองเท้าแตะ เดินเข้ามาในห้องของอู๋เหลียง
"ไอ้ลูกชาย! กินข้าวหน่อยสิ แม่เพิ่งทำเสร็จ..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นอู๋เหลียงก้มหน้าก้มตาทำโจทย์อยู่บนโต๊ะ แทบจะถลนตา!
"นี่...นี่แกกำลังทำอะไรเนี่ย?"
ค...คงจะกำลังวาดรูปเล่นในหนังสือแหละ นักเรียนน่ะ ชอบทำแบบนี้ทั้งนั้น!
เดินเข้าไปดูใกล้ๆ!
โอ้โห?
ที่แท้ก็ทำโจทย์จริงๆ!
"ไอ้ลูกชาย! แกบ้าไปแล้วเหรอ? ถึงได้ตั้งใจเรียนจริงจัง!"
พอมองไปที่โต๊ะ เห็นหนังสือเตรียมสอบหนาๆ วางกองอยู่เต็มไปหมด...
อู๋เหลียงทำหน้าดำนิ่ง: "พ่อรีบไปกินข้าวเถอะ อย่ามากวนฉันเรียน เทอมนี้ฉันต้องสอบให้ได้สามอันดับแรกของชั้นให้ได้!"
พ่อของอู๋เหลียงงงไปหมด รีบถามด้วยความร้อนใจ: "สามอันดับแรกของชั้น? แล้วที่บอกว่าจะออกจากโรงเรียนมัธยมปลายล่ะ?"
"ออกจากโรงเรียนมัธยมปลาย! ทำเรื่องไม่ดี! ไปเป็นนักเลง เดินตามรอยพ่อ จะได้ทำให้พ่อสบายใจไง!"
อู๋เหลียงทำหน้าสงสัย: "ฉันไม่ยอมใช้ชีวิตที่ราบรื่นแบบนั้นหรอก!"
พ่อของอู๋เหลียงเป็นห่วง: "โดนอะไรเข้ารึเปล่า? บอกพ่อสิว่าเป็นใคร? ฉันจะไปเรียกคน..."
อู๋เหลียงลุกขึ้นผลักพ่อออกไป: "พ่อ! ฉันต้องเรียน! อย่ามากวนฉันเลย!"
พ่อของอู๋เหลียงยืนอยู่นอกห้อง ทำหน้าสงสัยในชีวิต: "แม่คุณ! ลูกชายเราจะเป็นโรคประหลาดอะไรขึ้นมาหรือเปล่าเนี่ย?"
แม่ของอู๋เหลียง: "ลูกเราเป็นอะไรไป?"