ตอนที่ 129 ความทรงจำอันสับสน
พอแยกย้ายกันหลังมื้อหม้อไฟ ลมกลางคืนก็เย็นลงแล้ว
ทุกคนทยอยเดินออกจากร้านเป็นกลุ่มเล็ก ๆ แล้วร่ำลากันอยู่หน้าร้าน
บางคนเรียกรถ บางคนเดินกลับ บางคนมีแฟนหนุ่มมารอรับอยู่ริมถนน ผู้คนที่ครึกครื้นกันมาตลอดครึ่งคืนค่อย ๆ แยกย้ายหายไปในความมืด
ฉันเข็นสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าเดินเคียงกับหวังซินหรูไปพักหนึ่ง
แสงไฟถนนส่องลงมาจากด้านบน ทอดเงาของเราสองคนลงบนพื้น เงาหนึ่งยาว อีกเงาหนึ่งสั้น ไหวไปตามจังหวะก้าวเดิน
ฉันแทบไม่ได้พูดอะไร ในหัววนเวียนอยู่กับเรื่องที่ได้ยินคืนนี้
แฮมเบอร์เกอร์ ร้านคาราโอเกะสำหรับผู้ชาย อุบัติเหตุทางรถยนต์ หมดสติ ลู่ซิงเหย่หนีไป เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...
ข้อมูลแต่ละอย่างวนเวียนอยู่ในหัว ลอยคว้างเหมือนเศษชิ้นส่วน รอให้ถูกนำไปประกอบเข้ากับภาพใหญ่กว่านั้น
หวังซินหรูเดินอยู่ข้างฉัน เธอมองมาแวบหนึ่ง น้ำเสียงเจือแววหยั่งเชิง “ทำไมเงียบจัง คิดอะไรอยู่เหรอ?”
“ไม่มีอะไร” ฉันส่ายหน้า “แค่เหนื่อยนิดหน่อย”
“ก็จริง” เธอพยักหน้า “กินหม้อไฟทีไรก็ง่วงง่ายอยู่แล้ว”
เดินเงียบ ๆ กันไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ เธอก็หันหน้ามา น้ำเสียงสบาย ๆ “จริงสิ เธอกับแฟนเป็นยังไงบ้าง?”
????
ฉันชะงักฝีเท้า “แฟนคนไหน?”
“ก็หนุ่มหล่อที่เจอกันคราวก่อนในร้านสะดวกซื้อไง” หวังซินหรูพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ตอนตีสอง ร้านลอว์สัน ไปซื้อของใช้ เธอลืมแล้วเหรอ?”
ฉันใช้เวลาคิดอยู่หลายวินาทีกว่าจะนึกออกว่าเธอพูดถึงใคร
ฉินหลาง
ครั้งนั้นเป็นตอนตีสองครึ่ง ฉันบังเอิญเจอฉินหลางในร้านสะดวกซื้อ เธอเห็นเราสองคนยืนอยู่หน้าชั้นวางของ
ข้าง ๆ มีชั้นวางถุงยางอนามัยหลายยี่ห้อ เลยเข้าใจเรื่องทั้งหมดผิดไป
“เขาไม่ใช่แฟนฉัน” ฉันตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ไม่ใช่จริง ๆ เหรอ?” หางเสียงของหวังซินหรูฟังดูไม่ค่อยเชื่อนัก