ทุกคนกินผักกันต่ออีกสองรอบ บรรยากาศก็ยิ่งคึกคักกว่าเดิม
บางคนเปิดเบียร์ขวดที่สอง บางคนเริ่มเล่นเป่ายิ้งฉุบ เสียงหัวเราะปนกับเสียงชามตะเกียบกระทบกัน อบอุ่นครึกครื้นราวกับหม้อซุปที่กำลังเดือดปุด ๆ
ฉันนั่งข้างหวังซินหรู คีบไส้เป็ดลงไปลวกพลางนึกถึงเศษเสี้ยวข้อมูลเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็อยากรู้อีกเรื่องขึ้นมา
หลีหลานตัวจริงตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็นคนแบบไหนนะ?
“ซินหรู” ฉันวางตะเกียบแล้วหันไปมองเธอ “เธอมีรูปฉันตอนเรียนมหาวิทยาลัยไหม?”
“มีสิ ทำไมเหรอ?” หวังซินหรูกำลังคีบแฮม เธอหันมามองฉันเมื่อได้ยินคำถาม
“มือถือฉันตกแม่น้ำหวงผู่ไปก่อนหน้านี้ หาไม่เจอแล้ว” ฉันโกหกหน้าตาเฉย
“ตกแม่น้ำหวงผู่เหรอ? เธอนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ” เธอหัวเราะแล้วส่ายหน้า ก่อนวางตะเกียบและหยิบมือถือออกจากกระเป๋า “เดี๋ยวส่งให้”
ไม่นานมือถือฉันก็สั่นต่อเนื่อง รูปถ่ายทยอยถูกส่งมาทางวีแชต
ฉันกดเปิดรูปแรก ปัดไปดูรูปที่สอง สาม แล้วก็สี่
คนในหน้าจอมีใบหน้าที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี ผมยาวตรงสีดำ ตัดหน้าม้าสองข้าง ผิวขาวจนดูเปล่งประกาย คิ้วตางดงามราวกับวาดขึ้นมา
หวังซินหรูส่งรูปมาให้ราว ๆ ร้อยกว่ารูป
มีทั้งรูปเซลฟี รูปที่คนอื่นถ่ายให้ รูปหมู่กับเพื่อนร่วมชั้น รูปในห้องเรียน ในหอพัก รวมถึงรูปที่ถ่ายหน้าประตูมหาวิทยาลัย สนามกีฬา และโรงอาหาร
ผู้หญิงในทุกรูปล้วนยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ดูผ่อนคลาย ใบหน้าเดียวกับคนในกระจกตอนนี้ แต่บุคลิกกลับดูสบาย ๆ กว่าเล็กน้อย
ฉันปัดมาถึงรูปเซลฟีรูปหนึ่ง ถ่ายในหอพัก
เธอสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ อุ้มแมวส้มไว้ในอ้อมแขน เจ้าแมวหรี่ตาขดตัวอยู่ตรงข้อพับแขน เธอก้มมองมัน มุมปากโค้งขึ้น ดูมีความสุขมาก