ฉันหดตัวอยู่ที่โต๊ะทำงาน เหม่อมองกองบันทึกเคสหนาเตอะบนโต๊ะ ตัวเลขประเมินมูลค่า PE, IRR, การคิดลดกระแสเงินสด……
ตัวอักษรกับตัวเลขพวกนี้กระโดดไปมาอยู่ตรงหน้า ราวกับปีศาจกำลังเต้นระบำ
ถังถังนั่งเคาะคีย์บอร์ดอยู่ข้าง ๆ ดังแปะ ๆ สวี่เนี่ยนกำลังคุยกับลูกค้าทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน โจวมู่ก้มหน้าอ่านรายงานอุตสาหกรรมกองโต แม้แต่จ้าวจื่อรุ่ยที่ปกติว่างที่สุดก็ยังตั้งใจแก้พาวเวอร์พอยต์
ทั้งแผนกมีแค่ฉันคนเดียวที่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้
“ลานลาน ช่วยดูอันนี้หน่อย” เฉินอวี่ถิงโยนเอกสารมาให้ “พรุ่งนี้อาจต้องใช้”
“อือ” ฉันรับมา พลิกดูผ่าน ๆ เห็นแต่แบบจำลองทางการเงินเต็มไปหมดจนตาลาย
ฉันเรียนสายศิลป์ เอกภาษาจีนนะ…… ให้ฉันอ่านพวกนี้ สู้ฆ่าฉันให้ตายยังจะดีกว่า
พอเฉินอวี่ถิงหันหลังเดินไป ฉันก็วางเอกสารลงบนโต๊ะทันที แล้วกลับไปเหม่อมองหน้าจอต่อ
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพยายามหรอก แต่ไอ้ของพวกนี้มันไม่ใช่ภาษาคนจริง ๆ
อะไรที่ว่า “ROE เพิ่มขึ้น 12.7% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน” อะไรที่ว่า “อัตราความครอบคลุมของกระแสเงินสดจากการดำเนินงานอยู่ที่ 3.2 เท่า”……
แค่ ROE คือผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้นหรืออะไรอย่างอื่น ฉันยังต้องค้นเน็ตดู พอค้นเสร็จหันไปอีกทีก็ลืมแล้ว
..............................
ขณะที่ฉันกำลังเหม่อ หางตาก็เหลือบเห็นใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู
ฉินหลาง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน ใต้ตาคล้ำจาง ๆ ดูท่าช่วงนี้คงนอนไม่ค่อยพอจริง ๆ
สายตาของเขาทอดข้ามโต๊ะทำงานหลายตัว แล้วมาหยุดอยู่ที่ฉันตรง ๆ
ฉันยัดโทรศัพท์ลงใต้เอกสารโดยไม่รู้ตัว แล้วแสร้งหยิบปากกามาขีดเขียนมั่ว ๆ บนกระดาษ
“หลีหลาน” เขาเรียกฉัน
เสียงไม่ได้ดัง แต่ทั้งแผนกที่ปรึกษากลับเงียบลงไปชั่ววินาที