วันอาทิตย์ ฉันไปถึงถนนหนานจิงตรงเวลาเป๊ะ
หวังหยาเหวินมาถึงก่อนแล้ว เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีฟ้าอ่อน ด้านในเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีขาว ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้น สวมรองเท้าแตะพื้นเรียบ
พอเห็นฉันเดินเข้าไป เธอก็ยกแก้วกาแฟในมือขึ้นแกว่งไปมา «มาสายไป 3 นาที ต้องเลี้ยงแล้ว!»
ฉันเหลือบมองโทรศัพท์ ตอนนี้ 9 โมง 33 นาที «คนบนรถไฟใต้ดินเยอะ เบียดขึ้นมาไม่ไหว»
«ข้ออ้าง!» เธอยิ้มพลางยื่นกาแฟอีกแก้วมาให้ «ช่างเถอะ วันนี้คุณหนูอารมณ์ดี เลี้ยงกาแฟเธอก็ได้»
ฉันรับมาแล้วจิบไปคำหนึ่ง ลาเต้อุ่น ๆ หวานเลี่ยน ใส่น้ำตาลมาไม่น้อย
ฉันขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็ยังกลืนลงไป
«ไปกันเถอะ!» หวังหยาเหวินคล้องแขนฉันแล้วลากเข้าไปในห้าง «ฉันเลือกเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงไว้ตั้งหลายชุดแล้ว วันนี้ต้องซื้อให้ได้!»
ฉันถูกเธอลากไปจนกาแฟแทบหก
ในห้างเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ส่วนเธอกลับคึกคักสุด ๆ พอเข้าประตูมาก็พุ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์เครื่องสำอาง
«อันนี้ ๆ! รุ่นใหม่เลย!» เธอหยิบรองพื้นขึ้นมาลองสีบนข้อมือ «สีเข้ากับผิวฉันไหม?»
«ก็โอเค» ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ มือยังถือแก้วลาเต้
«คำว่าโอเคนี่หมายความว่ายังไง? ดูดี ๆ หน่อยสิ»
«…เหมาะดี» ฉันขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ
พูดตามตรง มันสวยดีจริง ๆ แต่ฉันไม่ค่อยมีเซนส์เรื่องพวกนี้เท่าไหร่
ในสายตาฉัน รองพื้นก็แทบไม่ต่างจากน้ำยาลบคำผิด ต่างกันแค่อย่างหนึ่งใช้ทาหน้า อีกอย่างใช้ทากระดาษ
หวังหยาเหวินซื้อไปสามขวด
ตอนจ่ายเงิน ฉันเดินตามหลัง มองใบหน้าตื่นเต้นของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกซับซ้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หวังหยาเหวินหันหน้ามายิ้มให้ฉัน «ยืนเหม่ออะไรอยู่ ไปกันเถอะ จุดต่อไป!»
«อ้อ ได้» ฉันเดินตามไป
ร้านชุดชั้นในเป็นจุดที่สอง
ชุดชั้นในที่จัดเรียงเป็นแถว ๆ ใต้แสงไฟโทนอุ่นทำเอาตาลาย
มีทั้งลูกไม้ ผ้าฝ้าย ไร้ตะเข็บ และแบบช่วยเก็บทรง สารพัดรูปแบบกองอยู่เต็มชั้น ราวกับนิทรรศการงานผ้าขนาดใหญ่
หวังหยาเหวินพุ่งเข้าไปเลือกของทันที หยิบชุดชั้นในลูกไม้สีดำขึ้นมาทาบอก แล้วหันซ้ายหันขวาส่องกระจก «ตัวนี้เป็นไง?»