สิบโมงเช้า ฉันกับจางจิ้งหวนมาถึงอาคารศูนย์การเงินนานาชาติด้วยกัน
ฉันยืนอยู่ตรงทางเข้าล็อบบี้ชั้นหนึ่ง เงยหน้ามองอาคารที่ผนังกระจกสะท้อนแสงสีทองจาง ๆ ในยามเช้า ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เมื่อครึ่งปีก่อน ฉันออกจากอาคารหลังนี้ไป ครึ่งปีให้หลัง ฉันกลับมาอีกครั้งในชุดเครื่องแบบตำรวจ ยืนจัดแผ่นป้ายประชาสัมพันธ์ต้านมิจฉาชีพอยู่ในล็อบบี้
วนไปวนมา สุดท้ายก็กลับมาที่จุดเริ่มต้น
แค่สถานะกับตำแหน่งที่ยืนเปลี่ยนไปแล้ว
ในล็อบบี้มีคนกำลังวุ่นจัดเตรียมงานอยู่ไม่น้อย
พวกเขานำโต๊ะยาวหลายตัวมาต่อเรียงกัน ปูผ้าสีน้ำเงินเข้ม บนโต๊ะจัดวางใบปลิว คู่มือต้านมิจฉาชีพ พัดพิมพ์คำขวัญ และพวงกุญแจไว้อย่างเป็นระเบียบ
ข้าง ๆ มีป้ายตั้งหลายอัน พื้นสีน้ำเงิน ตัวอักษรสีขาว เขียนว่า “ระวังมิจฉาชีพ ปกป้องเงินในกระเป๋า”
ยังมีตุ๊กตาขนนุ่มอยู่เต็มตะกร้า สวมชุดตำรวจตัวจิ๋วกับหมวกตำรวจ ตัวกลมป้อม ดูน่ารักไม่เบา
ข้างกันมีตู้แช่ที่เรียงไอศกรีมแท่งของที่ระลึกไว้ บนไอศกรีมพิมพ์โลโก้ประชาสัมพันธ์ต้านมิจฉาชีพ
ฉันเพิ่งหยุดยืน ตำรวจหญิงคนหนึ่งก็เดินเร็ว ๆ มาหาฉัน
เธอดูอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี มัดผมหางม้าต่ำ ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม พอยิ้มแล้วให้ความรู้สึกสดใสร่าเริง
เธอมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา “เธอคือหลีหลานจากสถานีตำรวจลู่โข่วใช่ไหม?”
“ใช่” ฉันพยักหน้า
“ตัวจริงสวยกว่าในคลิปตั้งเยอะ!” เธอยิ้มพลางยื่นมือมา “ฉันหวงหรูอวิ๋นจากสถานีตำรวจรักษาความสงบจัตุรัส วันนี้เรารับผิดชอบงานประชาสัมพันธ์ร่วมกันนะ”
“สวัสดีค่ะพี่หวง” ฉันจับมือเธอ
ผู้คนในงานเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พนักงานธนาคารก็ค่อย ๆ ทยอยมาถึง