ฉันนั่งอยู่ริมเตียง จ้องประตูห้องที่ปิดสนิท ความรู้สึกเดือดดาลยังคุกรุ่นอยู่ในอก
ไอ้ฉินหลางนั่น สัมผัสจากริมฝีปากของเขายังติดอยู่ ราวกับถูกเหล็กร้อนนาบ ขัดยังไงก็ไม่ออก
ฉันยกหลังมือขึ้นถูปากแรง ๆ จนริมฝีปากแดงเถือก แต่ความหงุดหงิดก็ยังไม่จางหาย
ตอนแรกเป็นงานเลี้ยงบริษัทที่สนุกสุด ๆ มีทั้งเบียร์และเนื้อย่าง อารมณ์ดีจนบอกไม่ถูก
แต่สุดท้ายเขาก็ทำพังหมด
เขากล้าทำแบบนั้นได้ยังไง? แค่ดื่มเหล้าไปไม่กี่แก้วก็คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานแล้วหรือไง?
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
โทรศัพท์ดังขึ้น
ฉันคว้ามาดู เป็นหวังหยาเหวิน
เพิ่งเลื่อนรับสาย เสียงดังลั่นของเธอก็ระเบิดออกมา “ลานลาน! เธออยู่ไหนเนี่ย?!”
“อยู่ในห้องน่ะ” ฉันตอบเสียงเนือย
“อยู่ในห้องทำไม? รีบออกมา!” เสียงรอบตัวเธอดังอื้ออึง ทั้งเสียงเพลง เสียงกรี๊ด และเสียงแก้วกระทบกันปนเปกันไปหมด แค่ฟังผ่านโทรศัพท์ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศคึกคักสุดเหวี่ยง
“ไม่อยากไป ร้อนจะตาย” ฉันเอนตัวลงบนเตียง มองเพดาน
“ร้อนอะไรล่ะ! ในสวนมีลมทะเล เย็นจะตาย รีบออกมา!” เธอเริ่มร้อนใจจนเสียงสูงขึ้น
“มีอะไรเหรอ?”
“กำลังสนุกกันสุดเหวี่ยงเลย! โจวจื่อหยางมาแล้ว!”
“เขาเป็นใคร?” ฉันถามอย่างสงสัย
“เธอไม่รู้จักเขาด้วยเหรอ? แร็ปเปอร์ดังที่สุดของถนนฮูเจียงไง! ทำแบรนด์เสื้อผ้าสตรีทด้วย! เอาเป็นว่ารีบมา ไม่งั้นฉันจะขึ้นไปลากเธอออกจากห้องเอง!”
“โอเค ๆ ฉันไปแล้ว” ฉันปวดหัวเพราะเสียงเธอ เลยต้องรับปาก