ฉันออกจากโต๊ะโซฟาแล้วเดินฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปทางห้องน้ำ
ตอนเดินผ่านโต๊ะโซฟาของลู่ซิงเหย่ หางตาฉันเหลือบเห็นเขากำลังหันข้างคุยกับผู้หญิงที่ไว้ผมทรงเจ้าหญิงและสวมเกาะอกอยู่
ฉันเร่งฝีเท้า ผลักประตูตรงสุดทางเดินแล้วเลี้ยวเข้าไป กระจกเหนืออ่างล้างหน้าสะท้อนใบหน้าของฉันที่ดูโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย ฉันล้างหน้า เช็ดมือ แล้วเดินออกมา ก้มหน้าเดินย้อนกลับไปตามทางเดิน
เพิ่งเลี้ยวพ้นมุมมา มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากเงามืดด้านข้าง คว้าข้อมือฉันไว้แน่น
ฉันตกใจจนตัวเซไปด้านข้างเพราะถูกกระชาก เงยหน้าขึ้นก็เห็นลู่ซิงเหย่อยู่ตรงหน้า
เขาย้ายมายืนอยู่ในเงามืดข้างประตูหนีไฟตรงทางออกสุดทางเดิน ดูท่าคงยืนรออยู่ตรงนั้นมาตลอด
เขามองฉัน แสงไฟส่องเฉียงมาจากด้านหลัง ทำให้ใบหน้าของเขาเกิดเงาสว่างและมืดตัดกันชัดเจน
ในดวงตาคู่นั้นมีบางอย่างข้นคลั่กและอบอุ่น ราวกับอารมณ์เก่า ๆ ที่ยังเก็บกลับไปไม่ทัน
ฉันดึงมือออกแล้วนวดข้อมือที่ถูกจับจนแดง «นายจะทำอะไร?»
«ไปคุยกันตรงนั้น» เขาเหลือบมองทางออกฉุกเฉินแล้วกดเสียงต่ำ «คนเยอะ»
«ฉันไม่ไป» ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่
เขาไม่รอให้ฉันพูดซ้ำ มือหนึ่งคว้าข้อมือฉันไว้ ส่วนอีกมือผลักประตูหนีไฟแล้วลากฉันเข้าไป
ในทางหนีไฟมีแสงไฟสีขาวซีด บันไดว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงเสียงหึ่งความถี่ต่ำจากหลอดไฟเหนือศีรษะกับเสียงดนตรีแผ่วเบาที่ดังมาจากไกล ๆ
ประตูปิดลงด้านหลัง ตัดเสียงอึกทึกไปเกือบหมด
ฉันยืนให้มั่นแล้วดึงแขนออกจากมือเขา
«เธอยังไม่ยอมให้อภัยฉันอีกเหรอ?» ลู่ซิงเหย่มองฉัน น้ำเสียงต่ำลงกว่าเมื่อครู่
«ไม่มีเรื่องให้อภัยหรือไม่ให้อภัยหรอก» ฉันตอบ พยายามปรับเสียงให้ราบเรียบ «เพราะฉันลืมนายไปแล้ว»
ฉันพูดความจริง ในความทรงจำที่ร่างนี้ทิ้งไว้ให้ฉัน เรื่องราวเกี่ยวกับลู่ซิงเหย่แทบเป็นหน้ากระดาษว่างเปล่า
สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับเขามีแค่ชื่อ ฐานะ และเรื่องที่เขาโทรมาแล้วฉันบล็อกเบอร์
«ลานลาน» ลู่ซิงเหย่ก้าวเข้ามาใกล้ ยืนห่างจากฉันไม่มาก «เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอจริง ๆ ตอนนั้นฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ»