ห้องจัดแสดงกว้างขวาง โคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับไปทั่วเครื่องประดับทุกชิ้น
ฉันเดินตามจางหมิงอวี่ฝ่าฝูงชน ผ่านชายหญิงหลายคนที่ถือแก้วแชมเปญพลางพูดคุยกันเสียงเบา สายตากวาดผ่านสร้อยเพชรและแหวนพลอยในตู้จัดแสดงที่เปล่งประกายจนแสบตา
พูดตามตรง ฉันไม่รู้สึกสนใจของพวกนี้เลยสักนิด
ในสายตาฉัน เพชรกับแก้วต่างกันแค่ว่าอย่างหนึ่งเป็นประกาย อีกอย่างไม่เป็นประกาย ถ้าจะให้ฉันจ่ายเงินหลายหมื่นหยวนซื้อธาตุคาร์บอนแค่ก้อนเล็ก ๆ แบบนี้ สู้เอาไปซื้อคอมพิวเตอร์ยังจะดีกว่า
จางหมิงอวี่เดินนำหน้าฉันไปครึ่งก้าว ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า บางครั้งก็หันไปพยักหน้าทักทายคนที่เดินผ่าน ดูท่าแล้วคงรู้จักคนไม่น้อย
ฉันเดินตามหลัง พลางมองซ้ายมองขวาหาเสิ่นมู่ไป๋
ไม่นานก็เจอ
เสิ่นมู่ไป๋ยืนอยู่ใกล้กลางห้องจัดแสดง ข้างมือมีแก้วแชมเปญที่แทบไม่ได้แตะ เขากำลังมองไปทางหนึ่ง
ฉันมองตามสายตาเขาไป แล้วก็เห็นหลินชิงหว่าน
วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ผมเกล้าเป็นมวยต่ำ มีต่างหูมุกเม็ดเล็กห้อยอยู่ที่ติ่งหู
เมื่ออยู่ใต้แสงไฟ เธอดูอ่อนโยนและประณีต ทั้งยังมีเสน่ห์งามสง่าที่เย็นชาเสียจนชวนให้ละสายตาไม่ได้จริง ๆ
เธอกำลังคุยกับผู้ชายคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นอายุราวห้าสิบ ผมหวีเรียบกริบ สวมสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างดีเยี่ยม กระดุมโลหะตรงปลายแขนเสื้อสะท้อนแสงวาววับอย่างเรียบหรู
เขาถือแก้วแชมเปญไว้ในมือ เวลาพูดก็เอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทีสุขุมผ่อนคลาย แฝงความสบายใจของคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน
ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขา เหมือนเคยเห็นในนิตยสารสักเล่ม
นิตยสารข่าวจอเงินนี่เอง