หลังจากหลินอวี่ถงวางสาย เธอก็สวมรองเท้าส้นสูงสีดำเดินกลับมา
เธอยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เชิดคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา «หมายศาลจะส่งไปถึงพวกคุณเร็ว ๆ นี้ ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน»
«พวกเราก็แค่ทำคดีตามปกติ» ฉันพิงกำแพง กอดอก «อยากส่งหมายศาลก็เชิญ ไม่กระทบกับการทำงานตามกฎหมายของพวกเราอยู่แล้ว»
หลินอวี่ถงเม้มปาก สายตาเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรแทบจะล้นออกมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงถอยไปอีกฝั่งของทางเดินแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง
ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันรับสาย เสียงของหัวหน้าเฉินดังลอดมาจากปลายสาย «เสี่ยวหลาน มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย»
ฉันรับคำแล้ววางสาย จากนั้นเหลือบมองหลินอวี่ถงที่ยังยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก่อนหมุนตัวเดินขึ้นชั้นบน
ประตูห้องทำงานเปิดอยู่ หัวหน้าเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือถือเอกสารแผ่นหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียด
พอเห็นฉันเข้ามา เขาก็ไม่อ้อมค้อม ยื่นเอกสารให้ทันที
«ผลตรวจเลือดของผู้หญิงคนนั้นออกแล้ว» เขาพูดเสียงต่ำ «ตรวจพบจี** ในเลือด เป็นสารที่ใช้ทำให้สลบโดยเฉพาะ ผลตรวจชัดเจนมาก แค่นี้ลู่ซิงเหย่ก็หนีไม่พ้นแล้ว»
ฉันรับรายงานมา ก้มลงกวาดตามอง
ฉันไม่ค่อยเข้าใจชื่อสารเคมีพวกนั้น แต่ในช่องสรุปผลเขียนไว้ชัดเจนว่าพบสารตกค้างในกลุ่มยากล่อมประสาท โดยมีความเข้มข้นสอดคล้องกับการใช้เพื่อวางยาสลบ
«ยังมีอีกเรื่อง» หัวหน้าเฉินใช้นิ้วชี้ไปยังอีกบรรทัดในรายงาน «นอกจากยาสลบแล้ว ยังตรวจพบสารต้าฉ*ในเลือดของผู้หญิงคนนั้นด้วย สารนี้ใช้เวลาสลายตัวไม่เกิน 24 ชั่วโมง อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าเธอเสพภายใน 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา»
ฉันจ้องบรรทัดนั้นอยู่สองวินาที ใจพลันไหววูบ
หมายความว่าผู้หญิงคนนี้เองก็ไม่ใช่คนดีอะไร
เธอเป็นผู้เสียหาย แต่ขณะเดียวกันก็ต้องสงสัยว่ากระทำผิดกฎหมาย
แต่ความคิดนี้วนอยู่ในหัวฉันเพียงชั่วครู่ก็จางหายไป