ตอนที่ 136 คนไร้ยางอาย
เมื่อประตูห้องสอบสวนเปิดออก ตำรวจผู้ช่วยสองคนนั่งคุยกันเสียงเบาอยู่บนเก้าอี้
พอเห็นฉันเดินเข้าไป ทั้งคู่ก็หยุดพูด สายตากวาดมองฉันสลับกับคนที่อยู่หลังลูกกรงเหล็ก
ฉันพยักหน้าให้พวกเขา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามลูกกรง
ลู่ซิงเหย่ลุกขึ้นเมื่อเห็นฉันเข้ามา
เสื้อของเขายับไปบ้างแล้ว ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อยจากการดิ้นรนก่อนหน้านี้ และดวงตายังคงแดงก่ำเพราะสเปรย์พริกไทย
แต่เขาก็ยังเดินมาหยุดหน้าลูกกรง นิ้วกำราวเหล็กแน่นพลางมองฉัน
“ลานลาน” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย “ฟังฉันก่อน ฉันโดนใส่ร้ายจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้น... ฉันไม่รู้จัก เธอเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง”
“นายบริสุทธิ์จริงหรือเปล่า ยังต้องสอบสวนเพิ่มเติม” ฉันมองเขาแล้วพูด “แต่ตำรวจค้นเจอถุงยางในห้องพักที่นายอยู่ แถมยังมีคราบตกค้างบนแก้วเหล้าอีก นายจะอธิบายเรื่องนี้ยังไง?”
สีหน้าของลู่ซิงเหย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
มือที่กำราวเหล็กของเขาบีบแน่นขึ้น ก่อนจะคลายออก แต่ยังพูดว่า “มันไม่ได้พิสูจน์อะไร บางทีอาจมีคนแอบเอาไปวางไว้ก่อนก็ได้”
“คำพูดของนายเชื่อไม่ได้เลย” ฉันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “นายเที่ยวพูดกับคนมากมายในหลาย ๆ ที่ว่าฉันเป็นฝ่ายทิ้งนาย เรื่องจริงเป็นยังไง นายรู้อยู่แก่ใจ”
ฉันเห็นตำรวจผู้ช่วยทั้งสองมองหน้ากันเมื่อได้ยินถึงตรงนี้ จากนั้นก็อ้าปากเหมือนจะพูด แต่สุดท้ายกลับเงียบไป
จู่ ๆ ลู่ซิงเหย่ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ