ประตูห้องประชุมใหญ่ถูกผลักเปิดออก
ผู้อำนวยการกองเดินนำหน้า รองผู้บังคับการอยู่ตรงกลาง ส่วนด้านหลังมีผู้อำนวยการกองอีกคนตามมาด้วย ฝีเท้าหนักแน่น สีหน้าผ่อนคลายกว่าตอนมาถึงไม่น้อย
หัวหน้าเฉินกับครูฝึกเดินตามหลังอยู่ครึ่งก้าว สีหน้าของทั้งคู่ยังตึงเครียดจากช่วงประเมิน แต่ไหล่ผ่อนลงเล็กน้อยแล้ว
รองผู้บังคับการเดินไปนั่งลงที่หัวโต๊ะประชุม กวาดตามองเจ้าหน้าที่ประเมินที่นั่งอยู่โดยรอบ ก่อนถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”
ตำรวจหนุ่มกำลังก้มหน้าพลิกดูบันทึกหน้าสุดท้าย พอได้ยินรองผู้บังคับการถามก็เงยหน้าขึ้น
เขามองมาทางฉัน
ฉันกำลังมองเขาพอดี จึงยิ้มมุมปากเล็กน้อยเป็นการทักทายโดยไม่ต้องพูด
ใบหูของเขาเริ่มแดงขึ้นอีกแล้ว เขานิ่งค้างไปสองวินาที ก่อนรีบเบือนสายตากลับไป กระแอมเบา ๆ
“รายงานท่านผู้บังคับการ เรื่องเอกสาร...โดยรวมไม่มีปัญหาใหญ่ครับ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “มีจุดบกพร่องเล็กน้อยด้านรูปแบบอยู่บ้าง แต่เนื้อหาครบถ้วน ลำดับเหตุผลชัดเจน ไม่ส่งผลต่อการประเมินโดยรวมครับ”
ไหล่ของหัวหน้าเฉินผ่อนลงแทบสังเกตไม่เห็น
ครูฝึกที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลอบถอนหายใจออกมา มุมปากที่เกร็งเป็นเส้นตรงในที่สุดก็คลายลง
ฉันเองก็โล่งใจขึ้นมาเหมือนกัน
ดูท่าเอกสารที่ฉันโหมทำจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนช่วงนี้จะผ่านจริง ๆ
ถึงจะไม่กล้าพูดว่าดีไร้ที่ติ แต่อย่างน้อยก็ได้รับคำชื่นชมจากคณะประเมิน
รองผู้บังคับการพยักหน้า น้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมคำชื่นชม “ดีมาก! ตลอดปีที่ผ่านมา สถานีลู่โข่วทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะด้านประชาสัมพันธ์ที่มีผลงานโดดเด่นมาก ทางกองบังคับการนครยังกล่าวชมเป็นพิเศษ ทางกรมเองก็จับตาดูอยู่เหมือนกัน”