ฉันฝันไป
ฝันว่าตัวเองกลับไปเป็นผู้ชายอีกครั้ง สวมเสื้อลายตารางยับยู่ยี่ ผมมันเยิ้มไม่ได้สระมาสามวัน แต่ดันได้งานดี ๆ ด้วย!
ฝ่ายบุคคลยิ้มหน้าบานยื่นข้อเสนอจ้างงานให้ฉัน เงินเดือนเดือนละ 20,000 หยวน ประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพก็จ่ายเต็มเพดาน
จากนั้นฉันก็กลับไปคบกับหรูเยียน แฟนเก่า แล้วไปปีนเขาด้วยกัน
หรูเยียนยังชอบใส่กางเกงโยคะกับหมวกเบสบอลเหมือนเดิม เธอยิ้มให้ฉันอยู่บนทางเดินเขา แสงแดดส่องผ่านใบไม้ลงบนใบหน้า งดงามราวกับภาพวาด
ฉันเพิ่งยื่นมือจะไปจับเธอ จู่ ๆ ก็มีหมูป่าตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากป่า!
เขี้ยวมันยาวเฟื้อย ดวงตาแดงก่ำ ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วพุ่งตรงมาหาฉัน!
“เชี่ย!”
ฉันหันหลังวิ่งทันที แต่ทางขึ้นเขาชันเกินไป เท้าพลาดเหยียบอากาศ—
“อ๊าก!!”
ฉันดีดตัวลุกพรวดจากเตียงพับ หน้าผากยังชนกล่องพัสดุข้าง ๆ จนเจ็บน้ำตาคลอ
“ที่แท้ก็ฝันไป...” ฉันกุมหน้าผาก หอบหายใจอย่างอกสั่นขวัญแขวน
น่ากลัวชะมัด
กลับไปเป็นผู้ชายก็ดี ได้งานก็ดี กลับไปคบกับหรูเยียนก็ดี—แต่โดนหมูป่าพุ่งชนมันเรื่องบ้าอะไรกัน?
ทั้งชีวิตฉันไม่เคยฝันอะไรเหลวไหลขนาดนี้มาก่อน!
“บ้าเอ๊ย” ฉันกัดฟันพูด “คืนนี้ต้องกินหมูสามชั้นตุ๋น ถึงจะเรียกว่ากินอะไรให้เหมือนกับตัวเอง แล้วเอาหมูปราบหมู!”
ฉันลุกจากเตียงพับ จัดเสื้อไหมพรมที่ยับเพราะนอนทับให้เข้าที่ เช็ดคราบน้ำลายที่อาจมีตรงมุมปาก แล้วเปิดประตูกลับไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ