ช่วงบ่ายคนที่ช่องบริการไม่เยอะ ฉันเพิ่งทำบัตรประชาชนใบใหม่ให้หนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งเสร็จ ก็ยกแก้วขึ้นจิบน้ำ
กำลังคิดจะพักหายใจสักหน่อย จางจิ้งหวนก็วิ่งเร็ว ๆ มาจากสุดทางเดิน
“เสี่ยวหลาน! ไปกับฉันหน่อย!”
ฉันวางแก้วน้ำลง “เกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนในพื้นที่รับผิดชอบแจ้งความว่า พ่อของเธอกำลังโอนเงินให้บัญชีแปลกหน้า ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง สถานการณ์เร่งด่วนมาก” จางจิ้งหวนกำกุญแจรถไว้ในมือแล้ว
ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมเครื่องแบบ หนีบกล้องบันทึกภาพการปฏิบัติหน้าที่ไว้ที่ปกเสื้อ แล้วรีบตามจางจิ้งหวนออกจากโถงใหญ่
พอรถติดเครื่อง จางจิ้งหวนก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกจากลาน เลี้ยวผ่านสองแยกแล้วเข้าสู่ถนนสายหลัก
แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกิ่งใบของต้นไม้ริมถนน แตกเป็นริ้ว ๆ พาดผ่านกระจกหน้ารถไปทีละช่วง
รถบนถนนไม่มาก จางจิ้งหวนขับเร็วแต่มั่นคง ใช้เวลาราวสิบนาทีก็มาถึงที่อยู่ที่ผู้แจ้งเหตุให้ไว้
ที่นั่นเป็นตรอกเก่าแก่แห่งหนึ่ง สองข้างทางเป็นกำแพงอิฐสีเขียว ทางแคบ ๆ มีเถาวัลย์แห้งเหี่ยวเลื้อยอยู่ตามโคนกำแพง
มีผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบยืนอยู่ตรงปากตรอก สวมเสื้อคลุมสีแดงหม่น มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
พอเห็นรถตำรวจจอด เธอก็รีบเดินเข้ามาหา น้ำเสียงร้อนรนราวกับใกล้จะร้องไห้ “คุณตำรวจ! ในที่สุดพวกคุณก็มา! พ่อฉัน…เขาจะโอนเงินให้ผู้หญิงที่รู้จักกันทางอินเทอร์เน็ตให้ได้ ฉันห้ามยังไงก็ไม่ฟัง!”