มือถือสั่นอยู่ในกระเป๋ารัวไม่หยุดเหมือนคนบ้า
ฉันหยิบออกมาดู โอ้โห แชตกลุ่ม «คณะภาษาจีน มหาวิทยาลัยหูต้า» มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านตั้ง 99+ ข้อความ
ฉันเลื่อนขึ้นไปดู ต้นเรื่องคือข้อความที่หวังซินหรูส่งมาตอนตีสองเมื่อคืน
«ทายสิว่าเมื่อคืนฉันเจอใครที่ลอว์สัน? หลีหลานไง! อยู่กับผู้ชายหล่อมากด้วย! ตีสอง! ไปซื้อของใช้! เข้าใจใช่ไหม!»
ด้านล่างมีแต่ข้อความรัวเป็นชุด
«???»
«หลานหลานมีแฟนแล้วเหรอ?»
«ไอ้คางคกตัวไหนได้กินเนื้อหงส์กันเนี่ย!!»
«ชักดาบเลยพวกเรา!»
«ฉันไม่เชื่อ! หลานหลานเป็นของฉัน!»
«ซินหรู เธอแน่ใจนะว่าดูไม่ผิด?»
«ผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?»
ฉันเห็นแล้วมุมปากกระตุก
คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันหรือเปล่า?
แล้วไอ้ที่ว่า «ไปซื้อของใช้ เข้าใจใช่ไหม» นี่มันหมายความว่ายังไง?
จะเข้าใจบ้าอะไรล่ะ!
พวกเราแค่ไปซื้อยาสีฟันกับแปรงสีฟันเอง!
แค่บังเอิญไปยืนอยู่หน้าแผนกถุงยางอนามัยเท่านั้นเอง... เอ่อ ไม่สิ เรื่องนี้ยิ่งพูดไม่ได้เข้าไปใหญ่!
นิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจออยู่นาน สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ตอบอะไร
อธิบายเหรอ? จะอธิบายยังไง? บอกว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมงานงั้นเหรอ?
ตีสองไปเดินร้านสะดวกซื้อกับเพื่อนร่วมงานผู้ชายเพื่อซื้อยาสีฟัน พูดไปฉันยังไม่เชื่อตัวเองเลย
ยิ่งแก้ตัวยิ่งดูแย่ ช่างเถอะ ทำเป็นตายดีกว่า
ยังไงฉันก็ไม่ได้สนิทกับพวกนั้น
«ครืด—» ข้อความที่แท็กชื่อฉันเด้งขึ้นมาอีกข้อความ
ฉันคว่ำมือถือไว้บนโต๊ะ ไม่เห็นก็ไม่ต้องหงุดหงิด
แต่เพิ่งคว่ำลง เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังมาจากอีกฝั่ง
ฉินหลางถือแก้วกาแฟยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ดวงตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยว «ดูอะไรอยู่ ทำไมทำหน้าบึ้งขนาดนั้น?»
«ก็เพราะนายนั่นแหละ!» ฉันถลึงตาใส่เขา ลดเสียงลงมาก กลัวคนอื่นได้ยิน «เมื่อคืนอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อ ทำไมไม่ช่วยอธิบายล่ะ? ตอนนี้ดีเลย เพื่อนมหาวิทยาลัยฉันคิดกันหมดแล้วว่าฉันกับนาย...ทำเรื่องนั้นกัน!»