ด้านนอกสนามกีฬาความจุหมื่นคนคลั่งกันไปหมดแล้ว
ฉันเบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน รู้สึกเหมือนถุงเท้าที่ถูกโยนเข้าเครื่องซักผ้าฝาหน้า ได้แต่กลิ้งไปข้างหน้าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
มองไปทางไหนก็เห็นแต่หัวคนเต็มไปหมด แท่งไฟเรืองแสงรวมกันเป็นทะเลหลากสี พอลมพัด ธงเชียร์ก็สะบัดดังพรึ่บ ๆ ราวกับกำลังออกรบในสมัยโบราณ
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ ฉันเห็นสาว ๆ หลายคนสวมชุดแต่งงานสีขาว ลากชายกระโปรงยาวเฟื้อย บนหัวก็คลุมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวระยิบระยับ โดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน
“เธอก็มาขอแต่งงานกับซิงเหย่เหมือนกันเหรอ?” สาวชุดเจ้าสาวที่ยืนข้าง ๆ ถามฉันอย่างตื่นเต้น ในมือถือป้ายไฟที่เขียนว่า “ลู่ซิงเหย่แต่งงานกับฉัน”
มุมปากฉันกระตุก “ไม่ใช่!”
ในใจบ่นยับ: อิทธิพลของตัวท็อปคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง? ใส่ชุดเจ้าสาวมาดูคอนเสิร์ต นี่พวกเธอกำลังตามติ่งหรือมาบังคับแต่งงานกันเป็นหมู่คณะเนี่ย? ชีวิตก่อนกับชีวิตนี้รวมกัน ฉันยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย
เมื่อก่อนดูแข่งฟุตบอล อย่างมากก็มีผู้ชายถอดเสื้อไม่กี่คนโบกธงส่งเสียงเชียร์
แล้วดูตอนนี้สิ มองไปทางไหนก็มีแต่กองทัพสาว ๆ แต่ละคนตาเป็นประกายเขียววาบ ราวกับหมาป่าที่หิวโซมาสามวัน
ในที่สุดก็หาที่นั่งของตัวเองเจอ—โซนด้านใน แถวที่ 15 ด้านหลัง
เพิ่งนั่งลง ฉันก็ถูกล้อมด้วยเอสโตรเจน (ฮอร์โมนเพศหญิง) จากทุกทิศทาง
ทางซ้ายเป็นสาวน้อยมัดผมแกละสองข้าง ทางขวาเป็นพี่สาวย้อมผมสีชมพู รอบตัวไม่ว่าจะหน้า หลัง ซ้ายหรือขวา ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งนั้น มีฉันคนเดียว... เอาละ ตอนนี้ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่จิตวิญญาณไม่ใช่นี่นา!