ช่วงนี้เฉิงเหย่โทรหาฉันหลายครั้ง
ทุกครั้งที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น แล้วเห็นคำว่า “เฉิงเหย่” หัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นมาเองอย่างห้ามไม่ได้
ความรู้สึกแบบนั้นแปลกมาก ราวกับมีอะไรบางอย่างกระแทกไปมาอยู่ในอก จนฉันหายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย
ทุกครั้งฉันกัดฟันกดปฏิเสธสาย
“ลานลาน คืนนี้ว่างไหม ไปกินข้าวด้วยกันหรือเปล่า” เสียงจากปลายสายฟังดูคาดหวัง
“ไม่ว่าง ทำงานล่วงเวลา” ฉันปฏิเสธเสียงเย็นชา
“งั้นสุดสัปดาห์ล่ะ ฉันเพิ่งเจอร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง ได้ยินว่ารสชาติต้นตำรับมาก”
“สุดสัปดาห์ก็ไม่ว่างเหมือนกัน อยู่บ้านดูหนัง”
“งั้น...”
“เฉิงเหย่ ฉันยุ่งมาก อย่าโทรมาอีก”
พูดจบฉันก็กดวางสาย ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด
พอวางโทรศัพท์ ฉันก็ถอนหายใจยาว
หัวใจยังเต้นเร็วอยู่ แต่ฉันบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
ฉันไม่อยากถูกผู้ชายเอาหรอกนะ
แค่คิดก็สยองแล้ว
ถึงตอนนี้ร่างกายนี้จะเป็นผู้หญิง แต่วิญญาณฉันไม่ใช่
ให้ฉันไปมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับผู้ชายเนี่ยนะ?
ฉันยอมตายดีกว่า
หมอนั่นเฉิงเหย่ ดูภายนอกก็เหมือนคนดี แต่ใครจะไปรู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่
สายตาที่เขามองฉันร้อนแรงราวกับจะจุดไฟเผาคนได้
ผู้ชายแบบนี้อันตรายเกินไป
ฉันต้องรักษาระยะห่างไว้
หลังจากถูกปฏิเสธไปหลายครั้ง เฉิงเหย่ก็ไม่โทรมาอีกจริง ๆ
ฉันแค่นหัวเราะในใจ: หมอนี่กำลังเล่นเกมถอยเพื่อรุกอยู่สินะ
น่าเสียดาย ใช้กับฉันไม่ได้หรอก
พอดีฉันก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว
เขาไม่มารบกวนฉัน ฉันยิ่งยินดี
วันเวลาผ่านไปอย่างสงบแบบนั้นหนึ่งสัปดาห์
งานกีฬาตำรวจสิ้นสุดลง ฉันได้รับโทรศัพท์จากกองบังคับการ บอกว่าจะมีการประเมินเพื่อบรรจุเป็นพนักงานประจำ
พอรับสาย ฉันก็ตื่นเต้นจนแทบกระโดด
บรรจุเป็นพนักงานประจำแล้วนะ!
ฉันจะได้เลื่อนเป็นตำรวจชั้นหนึ่งแล้ว