“ลานลาน! ลานลาน!”
หวังหยาเหวินพุ่งมาข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับราวกับกระสุนติดระบบนำทาง ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่แขนฉัน
ดวงตาเบิกกว้าง ในแววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็น
“สารภาพมาซะ! เธอคบกับผู้ช่วยฉินแล้วใช่ไหม?!”
ฉันเกือบพ่นกาแฟดำใส่คีย์บอร์ด “แค่ก ๆ... อะไรนะ?!”
“ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นไม่รู้!” หวังหยาเหวินลดเสียงลง แต่ก็ดังพอให้คนครึ่งออฟฟิศได้ยิน “ฉันเห็นตั้งหลายครั้งแล้ว! เธอขึ้นรถเขา แล้วก็ลงจากรถเขา ข่าวลือแพร่ไปทั่วแล้วว่าพวกเธอกำลังคบกัน!”
ฉัน “...”
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?! ฉันแค่นั่งรถไปกินข้าว ทำไมกลายเป็นคบกันไปได้?
จินตนาการของคนพวกนี้ ถ้าไม่เอาไปเขียนนิยายก็น่าเสียดายแย่!
ในใจฉันเป็นผู้ชายแท้ ๆ เลยนะ แท้สุด ๆ!
ถึงตอนนี้ฮาร์ดแวร์จะมีปัญหาไปหน่อย แต่ระบบซอฟต์แวร์ยังเป็นของแท้จากโรงงานแน่นอน ฉันกับฉินหลางคบกันงั้นเหรอ? คบอะไรกัน? คบผู้ชายด้วยกันหรือไง?
“พี่หวัง” ฉันยกมือกุมขมับ น้ำเสียงนุ่มหวานกว่าเดิมเพราะจนปัญญา “พวกเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา”
“เพื่อนร่วมงานธรรมดา?” หวังหยาเหวินเลิกคิ้ว สีหน้าเหมือนจะบอกว่า “เธอคิดว่าฉันเชื่อหรือไง” “เพื่อนร่วมงานธรรมดาจะมองเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มขนาดนั้นเหรอ?”
“ก็สายตาเขาไม่ดีเอง” ฉันกลอกตาใส่ “แล้วฉันก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริง ๆ ฉันสาบานเลยนะ ถ้าฉันคิดอะไรเกินเลยกับผู้ช่วยฉิน ขอให้ฉัน... ขอให้ฉันต้องใส่รองเท้าส้นสูงมาทำงานทุกวัน!”