เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนฉันไปถึงสถานีตำรวจ แสงแดดก็ส่องเฉียงผ่านหน้าต่างเข้ามาแล้ว ทิ้งแถบแสงอุ่น ๆ ไว้บนพื้นกระเบื้อง
ฉันเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบเรียบร้อยแล้วไปนั่งหลังช่องบริการชั้นหนึ่ง เปิดคอมพิวเตอร์ ก่อนจะจัดเอกสารสองสามแผ่นที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะให้เข้าที่
พี่สาวสองคนนั้น คนหนึ่งลาพักร้อนไปเที่ยว อีกคนบอกว่าจะไปเยี่ยมลูกสาว ช่วงสองสามวันนี้ฉันเลยต้องนั่งประจำช่องบริการตลอด
เฉินโม่ถูกส่งไปสถานกักกันตั้งแต่เช้าแล้ว
ฉันเพิ่งนั่งลงได้ไม่กี่นาที ก็มีคุณป้าคนหนึ่งมานั่งหน้าเคาน์เตอร์
เธออายุห้าสิบกว่า ดัดผมลอนเล็กทั่วศีรษะ สวมเสื้อลายดอก วางศอกลงบนเคาน์เตอร์ พูดด้วยสำเนียงถนนฮูเจียงแบบเต็ม ๆ ว่า “หนูจ๊ะ ป้าหาทะเบียนบ้านไม่เจอ ช่วยทำเล่มใหม่ให้ป้าหน่อยได้ไหม?”
“ได้ค่ะ” ฉันรับบัตรประชาชนที่เธอยื่นมา แล้วกดแป้นพิมพ์สองสามที “คุณป้ารอสักครู่นะคะ ขอเช็กข้อมูลก่อน”
คุณป้านั่งอยู่ตรงนั้น สายตากวาดมองหน้าฉันไปมา ก่อนจะยิ้มแฉ่งแล้วเอ่ยว่า “หนูหน้าตาสวยจริง ๆ ผิวดีขนาดนี้ได้ยังไง เหมือนไข่ที่ปอกเปลือกแล้วเลย”
ฉันจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางพิมพ์งานต่อ
“ปีนี้หนูอายุเท่าไหร่แล้ว มีแฟนหรือยัง?” คุณป้าขยับตัวเข้ามาใกล้ วางศอกเท้าบนเคาน์เตอร์เหมือนอยากชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ
“คุณป้ารอสักครู่นะคะ ระบบช้านิดหน่อยค่ะ” ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินประโยคหลัง
เห็นได้ชัดว่าคุณป้าไม่คิดจะยอมแพ้ เธอล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ปัดหน้าจอสองสามที แล้วยื่นมาให้ฉันดู “ดูสิจ๊ะ นี่ลูกชายป้า เพิ่งกลับจากเรียนเมืองนอก ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ฮุ่ยเฟิง หล่อมากเลย หนูดูสิว่าหน้าตาใช้ได้ไหม?”