วันนี้เป็นวันเปิดงานกีฬาตำรวจ ฟ้ายังสว่างตั้งแต่เช้าตรู่
ฉันเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบปกติ ยืนผูกเนกไทหน้ากระจก สวมหมวกปีกพับ แล้วปรับมุมปีกหมวกให้เข้าที่
ชุดเครื่องแบบตัดเย็บพอดีตัว อินทรธนูสะท้อนประกายโลหะคมกริบใต้แสงยามเช้า เข็มขัดคาดไว้อย่างเรียบร้อย ส่วนกางเกงก็ขับให้เรียวขายาวดูเด่นขึ้น
ฉันดึงชายเสื้อให้เข้าที่ ตรวจดูจนแน่ใจว่าทุกรายละเอียดเรียบร้อยดีแล้วก็ออกจากบ้าน
พอขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาถึงหน้าวิทยาลัยตำรวจ เสียงผู้คนจากทางสนามกีฬาก็ดังมาให้ได้ยินแล้ว
แถวขบวนของแต่ละกองบังคับการเรียงตามลำดับอยู่บนลู่วิ่ง
ป้ายบอกทางถูกแจกให้คนถือป้ายของแต่ละกองบังคับการเรียบร้อยแล้ว ด้ามสีทองตัดกับแผ่นป้ายสีเข้มดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงแดดต้นฤดูหนาว
ฉันหาตำแหน่งของกองบังคับการเจียงตงเจอ รับป้ายของตัวเองมา แล้วพิงไว้ข้างตัวก่อนจะไปยืนหน้าสุดของแถว
ลมในสนามแรงกว่าในเขตเมืองเล็กน้อย พัดปะทะใบหน้าพร้อมความเย็นสดชื่นเฉพาะตัวของต้นฤดูหนาว
ฉันยืดตัวตรง ปล่อยมือทั้งสองข้างไว้ข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาจับจ้องไปยังลู่วิ่งตรงหน้า
ฉันรู้สึกได้ว่าสายตาจากรอบด้านกำลังมองมาทางนี้
คนถือป้ายสองสามคนข้าง ๆ กำลังคุยกันเสียงเบา แต่เห็นชัดว่าสายตาพวกเธอเหลือบมาทางฉัน
“คนนั้นหลีหลานจากกองบังคับการเจียงตงใช่ไหม?”
“ใช่ เธอนั่นแหละ ตัวจริงสวยกว่าในวิดีโออีก”
“เธอว่าเธอสวยที่สุดในบรรดาคนถือป้ายทั้งหมดหรือเปล่า?”