หลังจากโหมงานหนักมาทั้งสัปดาห์ ในที่สุดเอกสารสำหรับการประเมินก็เสร็จครบทุกอย่าง
ฉันวางกล่องเอกสารสิบกว่ากล่องเรียงเป็นระเบียบไว้บนโซฟา
บันทึกการประชุม สรุปผลรายไตรมาส แฟ้มการลงพื้นที่ บันทึกการเรียนรู้ และตารางสรุปข้อมูลต่าง ๆ
ข้างกล่องทุกใบมีป้ายติดไว้ ระบุเนื้อหาและช่วงเวลาอย่างชัดเจน
ฉันเอื้อมมือไปตบฝาด้านบนของกล่องใบที่อยู่บนสุดเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว
เอาแค่นี้แหละ
ถ้าให้ฉันทำอีกรอบ ต่อให้ฆ่ากันให้ตายก็ไม่ทำแล้ว
ขณะที่ฉันยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น หัวหน้าเฉินก็ผลักประตูเข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนเก็บอาการไม่อยู่
เห็นท่าทางของเขาแล้วฉันอดถามไม่ได้ “หัวหน้าเฉิน มีเรื่องอะไรถึงได้ดีใจขนาดนี้ เลื่อนตำแหน่งขึ้นเงินเดือนเหรอคะ”
“ไม่ใช่ ๆ” หัวหน้าเฉินรีบโบกมือ แต่รอยยิ้มยังไม่จาง “ก่อนหน้านี้บริษัทเกมห้วงลึกโทรมาบอกว่า ในฐานะบริษัทที่ตั้งอยู่ในเขตเรา เขาจะบริจาคคอมพิวเตอร์ให้สถานีของเราห้าสิบเครื่อง”
“ห้าสิบเครื่องเลยเหรอคะ” ฉันชะงัก จำนวนนี้ไม่น้อยเลยจริง ๆ “คงใช้เงินเยอะน่าดู”
“ใช่ ใช้เงินไม่น้อยเลย” หัวหน้าเฉินยิ้มหน้าบาน “ฉันรายงานไปที่กองบังคับการแล้ว ทางนั้นก็เห็นชอบ แถมยังชมสถานีเราเป็นพิเศษด้วย บอกว่าการที่ภาคสังคมสนับสนุนงานระดับรากหญ้าเป็นเรื่องดี”
“งั้นก็ถึงเวลาต้องเปลี่ยนคอมพิวเตอร์จริง ๆ แล้วค่ะ” ฉันพยักหน้า “เครื่องที่สถานีมีอยู่ไม่กี่เครื่อง ตอนเปิดเครื่องยังต้องรอตั้งห้านาที แถมค้างสุด ๆ” หัวหน้าเฉินยังคงยิ้มอยู่
ฉันพลันนึกอะไรขึ้นมาได้
จึงถามย้ำ “หัวหน้าเฉิน เมื่อกี้บอกว่าบริษัทไหนนะคะ”
“เกมห้วงลึกไง ตึกศูนย์การเงินนานาชาติน่ะ” หัวหน้าเฉินมองฉัน “ทำไมเหรอ รู้จักหรือไง”
ฉันร้องอ๋อในใจ