ไฟนีออนในห้องสอบสวนส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก เสียงนั้นยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ
หลินเหยานั่งอยู่หลังลูกกรงเหล็ก ไขว่ห้างไว้ เล็บที่ทาสีแดงเข้มสะท้อนประกายหม่น ๆ ใต้แสงไฟ
เธอดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะถูกส่งเข้าไปในห้องกักตัวเลยสักนิด สีหน้าเรียบเฉยจนเกินไปด้วยซ้ำ
ฉันลากเก้าอี้มานั่งด้านนอกลูกกรง มองเธอผ่านซี่เหล็กแล้วถามว่า “ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้?”
หลินเหยาเหลือบตามองฉันแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้าลง น้ำเสียงลอย ๆ “ขาดเงิน”
“ขาดเงินก็ทำแบบนี้ไม่ได้” ฉันขมวดคิ้ว
“งั้นเธอบอกฉันสิ” หลินเหยาเงยหน้าขึ้นมองฉัน มุมปากกระตุกเล็กน้อย “ฉันยังมีทางเลือกอะไรอีก?”
ฉันอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“พ่อฉันติดหนี้พนัน แม่ก็ปวดเอว ทำงานไม่ได้ น้องสาวลาออกจากโรงเรียน เอาแต่ขอเงินฉันทุกวัน พี่ชายกำลังจะแต่งงาน ทางบ้านฝ่ายหญิงเรียกสินสอดสามแสนแปดหมื่นแปดพันหยวน” เธอนับนิ้วไปทีละข้อ “เงินพวกนี้ใครจะจ่าย? เธอจะจ่ายให้หรือไง?”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควร...” ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอบอกฉินหลางก็ได้นี่ เขารักเธอขนาดนั้น ยังไงก็ต้องช่วยแน่”
พอได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของหลินเหยาก็เปลี่ยนไปทันที
ความสงบนิ่งเฉื่อยชาราวกับน้ำแข็งแผ่นบางปริแตก เผยให้เห็นบางสิ่งที่เย็นชาและแหลมคมอยู่ข้างใต้
“ฉินหลาง?” เธอแค่นหัวเราะ ความรังเกียจในน้ำเสียงแทบทะลักออกมา
“คนที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือเขา ท่าทางเหมือนพระเอกขี่ม้าขาว สายตาที่มองฉันเหมือนฉันเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ น่าสงสารอะไรสักอย่าง”
“ตั้งแต่เริ่มเรียนก็เป็นแบบนี้แล้ว คิดว่าตัวเองมาช่วยฉัน คิดว่าถ้าไม่มีเขาฉันคงอยู่ไม่ได้”