ฉันกดเปิดดูส่ง ๆ เป็นข้อความจากกลุ่มแชตเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัย มีเพื่อนคนหนึ่งชื่อหนาหยวนแท็กทุกคน
“เรียนจบมาได้ปีกว่าแล้ว ไม่ได้เจอกันตั้งนาน เพื่อน ๆ ที่ยังอยู่ฮูเจียง คืนนี้มารวมตัวกันหน่อยไหม มีใครสนใจบ้าง?”
ข้อความเพิ่งส่งออกไป ด้านล่างก็มีคนตอบกลับรัว ๆ ทันที
“ดีเลย! คืนนี้ฉันว่าง!”
“+1 วันนี้พอดีไม่ต้องทำโอที”
“ฉันไปด้วย! ไม่ได้เจอทุกคนตั้งนานแล้ว!”
“หนาหยวน เลือกร้านหรือยัง?”
“จริงสิ ใครมีแฟนก็พามาด้วยได้นะ คนเยอะ ๆ สนุกดี!”
“ห้ามพาคนในครอบครัวมานะ! ไม่สนุกหรอก! คุยกันไม่เต็มที่!”
“ใช่! ห้ามพามา!”
ฉันมองข้อความที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว นิ้วไม่ได้ขยับเลย
สำหรับฉันแล้ว คนพวกนี้ล้วนเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย
ฉันเคยไล่ดูโพสต์ในโซเชียลของพวกเขา เคยเห็นรูปโปรไฟล์
แต่พอพยายามเชื่อมโยงชื่อเหล่านั้นเข้ากับคนจริง ๆ ในหัวกลับยังว่างเปล่า
ฉันแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตมหาวิทยาลัยของหลี่หลานเลย
นอกจากรู้ว่าเธอเคยคบกับผู้ชายเฮงซวยอย่างลู่ซิงเหย่ เรื่องอื่นก็ว่างเปล่าไปหมด
หอพักอยู่ตึกไหน เรียนวิชาอะไร สนิทกับใคร มีร้านประจำในโรงอาหารหรือเปล่า... ทุกอย่างเป็นเพียงภาพเลือนราง
ตอนนั้นมีข้อความแท็กเด้งขึ้นมา
หวังซินหรู: “@หลี่หลาน ลานลาน คืนนี้ต้องมานะ!”
ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่หลายวินาที ไม่ได้ตอบกลับ
หวังซินหรูส่งมาอีกข้อความ “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน! มารำลึกถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยกัน สนุกจะตาย!”
รำลึกถึงชีวิตในมหาวิทยาลัยงั้นเหรอ?
นิ้วที่จับโทรศัพท์ของฉันชะงักไปครู่หนึ่ง
ตอนนี้ฉันแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชีวิตมหาวิทยาลัยของหลี่หลานจริง ๆ
สิ่งเดียวที่รู้ก็คือเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่ไม่น่าเชื่อถือของเธอกับลู่ซิงเหย่ แถมยังได้ยินมาจากปากลู่ซิงเหย่อีกต่างหาก จะจริงหรือเท็จก็ปะปนกันไปหมด