มันมองเงาร่างสีฟ้าอ่อนนั้น มองใบหน้าที่ซ้อนทับกับภาพในส่วนลึกของความทรงจำ เสียงสะอื้นแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอ
มาร์ธาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว
เธอก้มตัวลง เอียงคอมองราวกับกำลังพิจารณาของเก่าที่ไม่ได้เห็นมานาน แววตาเจือความฉงนเล็กน้อย “แม่คะ ทำไมตาของแม่ถึงเปลี่ยนสีไปล่ะ? เมื่อก่อนเป็นสีน้ำตาลนี่นา”
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงจากดวงตาของคุณยายหมาป่า เธอยกอุ้งเท้าขึ้น ปลายกรงเล็บสั่นไหวกลางอากาศ ราวกับอยากยื่นออกไปแต่ก็ไม่กล้า “...มาร์ธา”
มาร์ธาย่อตัวลง สบตาคุณยายหมาป่าที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
เธอยื่นมือออกไปแตะหน้าผากคุณยายหมาป่าเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสผิวหนังที่ปกคลุมด้วยขนสั้น เธอเอียงศีรษะ รอยยิ้มจางลง เผยแววตัดพ้อปนออดอ้อน “แม่คะ ทำไมแม่ไม่พูดดี ๆ ล่ะ? แม่สัญญากับหนูไว้แล้วนี่นา เค้กวันเกิดอายุ 15 แม่บอกว่าจะทำให้หนูกิน”
“...เค้ก” เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง “ฉันยังจำได้...ต้องใส่น้ำผึ้งด้วย...”
มาร์ธายิ้ม ใบหน้าพร่ามัวแต่แสนอบอุ่นของภาพมายาใต้แสงจันทร์ ดวงตาคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าอย่างที่คนอื่นไม่เคยเห็น
เธอขยับเข้าไปใกล้ โอบกอดศีรษะที่ก้มต่ำของคุณยายหมาป่าเบา ๆ วางคางไว้ข้างหูของอีกฝ่าย แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง ราวกับกำลังเล่าความลับที่เก็บงำมานาน
“แม่คะ หนูรักแม่มาก”
ร่างของมาร์ธาค่อย ๆ เลือนหายไป พันธสัญญาสายเลือดไม่อาจทัดเทียมหัวใจที่แท้จริงได้ ในที่สุดมาร์ธาก็กำลังจะสลายไป
ก่อนจากไป เธอเอียงศีรษะไปทางซินอี้เล็กน้อย เธอชอบเด็กคนนั้นมาก ช่างแปลกจริง ๆ แค่เห็นเด็กสาวคนนั้นก็รู้สึกจั๊กจี้วูบวาบในใจ