แสงจันทร์ถูกเมฆบดบัง การเผชิญหน้ากลางซากปรักหักพังดำเนินมานานแล้ว ฝูงหมาป่าไม่พุ่งเข้าโจมตีอีก แต่ยังคงล้อมเป็นวงโค้งครึ่งวง หอบหายใจหนัก ขนเปรอะเลือดและฝุ่นดิน
คุณยายหมาป่ายืนอยู่กลางวง บนร่างมีบาดแผลใหม่เพิ่มขึ้นหลายแห่ง แต่ไม่มีบาดแผลใดถึงตาย
ลมหายใจของมันหนักหน่วงกว่าเดิม แผ่นหลังขยับขึ้นลงเล็กน้อย ดวงตาตั้งเรียวไล่มองเงาหมาป่าที่ล้อมมันไว้ ราวกับกำลังประเมินว่าตนเองสิ้นเปลืองกำลังไปเท่าไร
เหล่านายพรานยืนอยู่ริมซากปรักหักพัง เปลวไฟจากคบเพลิงถูกลมกลางคืนพัดจนยืดยาว ไม่มีใครลดคันธนูลง แต่ก็ไม่มีใครยิงลูกธนูออกไป อากาศหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วง ค้างอยู่ตรงลำคอของทุกคน
ซินอี้ลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง พิงเสาไม้ที่พังครึ่งหนึ่งจนยืนได้มั่นคง ความคิดนับไม่ถ้วนแล่นผ่านหัว
เธอต้องทำตามความปรารถนาของคุณยายให้สำเร็จ จึงจะออกจากเกมดันเจี้ยนได้ แต่ตอนนี้คุณยายหมาป่ามุ่งจะเอาหัวใจของเธอไปประกอบพิธีกรรม หากอยากมีชีวิตอยู่ เธอก็ปล่อยให้คุณยายหมาป่าควักหัวใจไปไม่ได้ ทว่าหากคุณยายหมาป่าไม่ได้หัวใจไปประกอบพิธีกรรม พิธีก็จะไม่สำเร็จ และเธอก็ทำภารกิจไม่สำเร็จ นี่มันย้อนแย้งกันชัด ๆ
เดี๋ยวก่อน... เดี๋ยวก่อนนะ—
ถ้าความปรารถนาของคุณยายหมาป่าไม่ใช่การประกอบพิธีกรรมล่ะ ซินอี้พยายามนึกถึงรายละเอียดทุกอย่างในหัวสุดชีวิต พิธีกรรมที่เธอทำ ก็เพื่อ...