ลานเล็กถูกภูตเงาร่ายรำดัดแปลงเป็นห้องหลายห้อง นักเรียนสามคนที่อยู่ด้านหน้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว ได้แก่ ภูตเห็ด ภูตผีเสื้อกลางคืน และคุณแม่คนแคระ
ซินอี้กับพวกยืนอยู่ด้านหลัง คอยเรียนตามไปด้วย
การฝึกฝนเป็นไปอย่างยากลำบาก ตั้งแต่เริ่มวอร์มอัปก็เจออุปสรรคเสียแล้ว ในห้องมีเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของหยุนเหลียวก้องขึ้นมา ซินอี้เองก็เจ็บ แต่ยังฝืนทนไว้
จนภูตเงารำเดินเข้ามากดขาของเธอลงอย่างแรง ซินอี้ก็อดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดออกมาไม่ได้
ในบรรดาพวกเธอสามคน มีเพียงหยุนเฉิงที่ยังรักษาท่าทีได้ หยุนเฉิงกลอกตาเงียบ ๆ น้องสาวของตัวเองเป็นคนแบบไหน เธอจะไม่รู้ได้ยังไง? สมัยเรียนมหาวิทยาลัย น้องอยากไปฟิตเนสแต่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะ ถึงกับฝึกในหอพักอยู่สามเดือนเต็มกว่าจะกล้าไป เธอไม่รู้จะบ่นยังไงดี รักหน้าจนยอมลำบากเองแท้ ๆ
พอวอร์มอัปเสร็จ ทั้งสามก็เริ่มมีเหงื่อออกแล้ว
หยุนเหลียวก้มตัวเอามือยันเข่า พักอยู่นานกว่าจะยืดตัวขึ้น หน้าผากมีเหงื่อซึมบาง ๆ น้ำเสียงแฝงความโล่งใจราวกับรอดพ้นหายนะมาได้ “เมื่อก่อนดูคนเต้นในหนัง หมุนตัวสวย ๆ กัน ฉันนึกว่าจะง่ายซะอีก...”
ซินอี้ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเงียบ ๆ
หยุนเฉิงหันข้างมา แยกเขี้ยวยิงฟันใส่ จากนั้นก็หันกลับไปทำเป็นสบาย ๆ “ก็พอไหว”
พอเริ่มสอนอย่างเป็นทางการ ใบหน้าที่ไร้รูปร่างของภูตเงารำก็ดูคล้ายจะเขียวคล้ำขึ้นมาราง ๆ ภูตเห็ดที่อยู่ข้างหน้าตกใจ รีบจัดท่าให้เข้าที่ทันที