ริมลำธารสี่สี ปลาเงาเดือนลอยอยู่บนผิวน้ำ เกล็ดสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ
ไก่ไก่โผล่หัวออกมาจากโพรงไม้ มองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะร้อง “ก้าก ๆ” แล้ววิ่งพรวดออกมา มาหยุดข้างจิวจี่และใช้หัวดุนมันเบา ๆ
จิวจี่ถูกดุนจนพลิกหงาย เผยให้เห็นพุงปุกปุย ก่อนจะส่งเสียง “จิ๊บ” อย่างหมดแรง
ซินอี้นอนแผ่อยู่บนพื้น ไม่อยากแม้แต่จะขยับนิ้ว
จิวจี่ขดตัวอยู่ข้างศีรษะของเธอ ส่วนไก่ไก่นอนหมอบอยู่บนท้อง ทั้งสองตัวไม่อยากพูดอะไรสักคำ
เสียงแผ่วเบาปนสะอื้นดังมาจากมุมหนึ่ง “ท่านยังมีชีวิตอยู่...”
กาน้ำชากุหลาบลอยออกมาจากมุมนั้น ตัวกายังผูก “ธงรบ” ที่มัดไว้อย่างบิดเบี้ยวอยู่ แต่ตอนนี้สกปรกจนแทบดูไม่ได้
ซินอี้ยิ้มบาง ๆ เสียงของเธอแผ่วเบา “ฉันยังมีชีวิตอยู่ ขอบใจนะ กาน้ำชา”
กาน้ำชาเงียบไปหนึ่งวินาที
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก” เสียงของมันอู้อี้ “แค่ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว”
[ยินดีกับผู้เล่นทุกท่านที่เอาชีวิตรอดจาก “ค่ำคืนมหัศจรรย์” ได้สำเร็จ!]
เสียงแจ้งเตือนระบบสีทองอ่อนแผ่กระจายไปทั่วผืนป่าอย่างเชื่องช้า แสงเรืองรองนุ่มนวลสาดผ่านผู้รอดชีวิตทุกคนที่ผ่านพ้นค่ำคืนนี้มาได้
[ผู้เล่นทุกคนที่เอาชีวิตรอดจาก “ค่ำคืนมหัศจรรย์” สำเร็จ ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด +2!]
[กำลังคำนวณรางวัลเอาชีวิตรอด...]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว แต่ซินอี้แทบฟังไม่รู้เรื่องแล้ว
ไฟในเตาผิงยังคงลุกโชน แสงสีเหลืองอบอุ่นส่องลอดหน้าต่างโพรงไม้ ตกกระทบบนใบหน้าอ่อนล้าของเธอ