ซินอี้ครุ่นคิด ก่อนยกกะละมังน้ำร้อนมาให้ลูกหมีจุ่มหน้าลงไป พอคราบนิ่มลงก็จัดการได้ง่ายขึ้นมาก เธอฉีกขอบออกเป็นรอยแยก แล้วค่อย ๆ ฉีกตามรอยนั้นจนหลุดออกมาเป็นแผ่นใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าหมีน้อยที่เปียกชุ่มอยู่ข้างใต้
ซินอี้ค่อย ๆ ลอกส่วนที่เหลือออกอย่างใจเย็น จนใบหน้าทั้งหมดปรากฏขึ้นทีละน้อย ลูกหมีสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ราวกับในที่สุดก็หายใจได้เต็มปอด ก่อนจามเสียงดังสนั่น น้ำเมือกสีเขียวกระเด็นเปื้อนมือซินอี้ไปหมด
หมีสีน้ำตาลยืนมองอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงคำรามซับซ้อนจากลำคอ ลูกหมีที่ก้างปลาติดคอกำลังหลับปุ๋ยอยู่ใต้พุงหมีตัวโต ส่วนลูกหมีที่หน้าถูกเมือกเหนียวหุ้มไว้ก็กำลังใช้กรงเล็บตะกุยใบหน้าตัวเอง
เธออดหัวเราะไม่ได้ ใช้แขนเสื้อเช็ดมือ ก่อนก้มลงรวบผลหลิวหลีเจ็ดสีมากองไว้ในอ้อมแขน พอลุกขึ้นมาก็รู้สึกปวดเข่าไปหมด
หมีสีน้ำตาลลุกขึ้น คาบลูกหมีทั้งสองตัวไว้ แล้วหยุดอยู่กับที่ครู่หนึ่ง มันมองซินอี้อย่างลังเล ก่อนหันหลังเดินฝ่าสายฝนจากไป
แผ่นหลังอวบอ้วนโยกเยกอยู่กลางม่านฝน ลูกหมีสองตัวแกว่งไปมาซ้ายขวาในปากของมัน ราวกับเครื่องประดับขนปุยสองพวง
ในช่วงหลายวันก่อนฤดูฝนจะสิ้นสุดลง นอกจากตัดฟืนและจัดเตรียมเสบียงแล้ว ซินอี้ยังแบ่งเวลาส่วนหนึ่งในแต่ละวันมานั่งหน้าแท่นเวทมนตร์ เปิดคู่มือเวทมนตร์ของแม่มด แล้วทำยาห้ามเลือดตามสูตรทีละหน้า
วัตถุดิบยังมีพอใช้ ทั้งเมฆนุ่ม น้ำมันบริสุทธิ์ น้ำจากลำธารสี่สี และขนนกเรืองแสง เธอชั่ง บด และคนตามลำดับ...