“ให้พวกเธอเข้าไป เธออยู่ที่นี่” มนุษย์หมาป่ารู้สึกว่าเด็กตัวจ้อยคนนี้ดูแปลก ๆ เพื่อความปลอดภัย เขาจึงคิดว่าปล่อยให้เธออยู่ที่นี่ดีกว่า
“พี่ชายมนุษย์หมาป่า ฉันแค่เข้าไปส่งอาหาร วางไว้แล้วก็จะออกมา ใช้เวลาไม่นานหรอก...”
มนุษย์หมาป่าขัดจังหวะเธอทันที “บอกให้อยู่ก็อยู่ ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?” หูของเขาเอนมาข้างหน้าเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็ถ่ายน้ำหนักตัวโน้มไปทางเธอนิด ๆ
คนกับหมาป่าจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกลิ่นอายรอบตัวซินอี้จะพลันคมกริบขึ้น
มนุษย์หมาป่ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากเด็กตัวจ้อยตรงหน้า เขาย่อตัวลง เตรียมพร้อมพุ่งเข้าโจมตี ทว่ากลับเห็นเด็กตัวจ้อยยืดตัวตรงต่อหน้าเขา หูหมาป่าสีเทาอม น้ำตาลตั้งขึ้นจากเรือนผม ใบหูเอนมาข้างหน้าเล็กน้อย ขณะเดียวกันหางหมาป่าหนาใหญ่ห้อยลงมาจากด้านหลัง ปลายหางปัดพื้นข้างเท้าเธอ
มนุษย์หมาป่าเบิกตากว้าง มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอเป็นเผ่าหมาป่าหรอกหรือ?!”
ป้ามาร์จีและลิลลี่ซีเองก็มองเธอด้วยความตกตะลึง
ผลแปลงร่างของคุณยายหมาป่าจะใช้ได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในการต่อสู้ ซินอี้จำลองฉากการต่อสู้ขึ้นในใจ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งสู่สภาวะต่อสู้ ทั้งฮึกเหิมทั้งหงุดหงิด
เธอฝืนข่มอารมณ์ของตัวเอง แล้วพูดกับทหารยามมนุษย์หมาป่า “ฉันออกจากเผ่ามาก็ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเล็ก ๆ มาตลอด”
“พี่ชายทหารยามก็น่าจะรู้ ชีวิตของเผ่าหมาป่าไม่ง่ายเลย ฉันออกมาหาเลี้ยงชีพ แค่อยากหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้คิดจะสร้างปัญหา”