“ฉันไม่หลับไม่ยาก: ช่วยด้วย ฉันกลัวความมืด ใครมีแหล่งแสงสว่างฉันจะแลกด้วย”
“ไอดีฉันคู่ควรกับวิหารบรรพชน: ข้างบน+1 กลางคืนในป่ามืดเกินไป”
“แม่แมลงสาบไฟแรง: ฉันมีแบบแปลนหินเหล็กไฟ ใครมีโต๊ะประกอบการ”
แม่แมลงสาบไฟแรงถามไปทั่ว มีไม่กี่คนออกมาบอกว่าเปิดได้โต๊ะประกอบการ แต่ค่าจ้างประกอบแพงมาก
ซินอี้ไปที่หอค้าขายเพื่อค้นหา “โต๊ะประกอบการ” ก็พบว่าไม่มีใครลงขายเลย
โต๊ะประกอบการไม่มี แต่แหล่งแสงสว่างเธอมีไง การสีไม้ให้ติดไฟนั้นยากเกินไป และแหล่งไฟก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นเร่งด่วน ผู้เล่นส่วนใหญ่คงไม่เสียเวลาวันแรกไปกับการหาแหล่งไฟหรอก
แต่แหล่งแสงสว่างไม่เหมือนกัน คนที่เคยชินกับการใช้ชีวิตในสังคมสมัยใหม่แทบไม่มีใครดำรงชีวิตโดยไร้แสงสว่างได้โดยไร้อุปสรรค ดูจากช่องแชตแล้วความต้องการดูท่าจะสูงไม่น้อย
[ถอนต้นหลิวคว่ำ: ขายผลไม้เรืองรอง ใช้ส่องแสงได้ แลกเปลี่ยนด้วยวัตถุดิบพื้นฐานหรืออาหาร 3 หน่วย]
ซินอี้จ้องช่องสนทนา นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่สองสามวินาที
ผลไม้เรืองรองเป็น “ทรัพยากรพิเศษเฉพาะ” ที่เธอค้นพบในป่านิทาน เธอไม่แน่ใจว่าของสิ่งนี้หายากขนาดไหน
ขายถูกก็เสียเปรียบ ขายแพงก็ไม่มีคนซื้อ
เธอกัดฟันแล้วกดส่งออกไป
เกือบพร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังระงมราวกับหม้อน้ำเดือด
“ตัวตลกหน้าตัวร้าย: แลกถุงน่องไหมล่ะ แบบใส่แล้วนะพี่ชาย”